1979 yılında izmir'de kurulan otomotiv parçaları üreten marka.

Canlı grubunun 2 ayaklı düşünen grubu.

bilhassa ispanyanın bir kültürü haline gelmiş eziyet yöntemidir. hayatım boyunca onaylamadığım ve onaylamayacağım sözde spordur. hayvanlara seyircilerin zevki için göz göre göre eziyet edilmekte ve katledilmektedir. hayvan sever camiasının tüm çabalarına rağmen kültür olarak işlemiş bu eziyetler son bulmamaktadır. bu güreşleri izleyip keyif alan insanlar, insanlığından şüphe etmelidir.

beni övme kardeşim, bana para ver

Allah'a sessizce duâ etmek, yalvarmak ve niyaz etmektir. Dua içerikli şiirlere de münacât denir.

Erzurum'un bir ilçesi.

Horasan ile ilgili ilginç bir tespit var. Said Nursi'nin tevilinde "islam deccali süfyan horasan taraflarından zuhur edecek" denmiş. Süfyan, uzun mevzu ama kısaca deccal'in ön gösterimi denilebilir.

Rivayet o ki; harita üzerinde, Erzurum'un Horasan'ından, İran Horasan'ına doğru düz bir çizgi çektiğinizde, Çizgi tam olarak Erzurum, Pasinler, Korucuk köyünden geçiyormuş. O da Fethullah Gülen haininin doğduğu köy oluyor tam olarak. Google earth'te denedim doğru ama düz bi haritada denemedim.

Öz saygısında ciddi sıkıntıları olan tiptir.
Geçenlerde bizzat şahit olduğum eylemdir;
bir sürücü aniden diğer şerite geçti ve o şeritten gelen araç çarpmamak için yolun dışına çıktı. Yolun dışında asfalt yolda kullanılan mucur denilen küçük taşlar vardı ve sürücü kontrolü kaybedip iki buçuk takla attı, emniyet kemeri sayesinde ciddi bir yaralanma olmadı. lakin traktör şoförünün ilk söylediği şey " ben size yol verdim neden geçmediniz? benim hatam yok siz kontrolü kaybettiniz." oldu. ne bir geçmiş olsun ne de arabadaki kişilerin sağlığıyla ilgili herhangi bir şey söylemedi. her şey ayan beyan ortadayken sürekli ifadesinde dahi yola çıkmadığını, diğer aracın durduk yere kontrolden çıktığını söyleyip durdu.
Hata olur her insan hata yapmaya mecburdur, kaçınılmazdır. ancak hatayı kabul edip yapılması gerekeni yapmak, sonuçlarına katlanmak erdemdir. diğer türlüsü zavallılıktır.

Yer, mahal

Misafirlerin sus pus 7 saat 5'e 10 kalas gibi oturduktan sonra, giderken apartman boşluğunda muhabbeti koyulaştırması, bi türlü gidememesi, Allaha ısmarladıklaşması, tekrar gelin bunu kabul etmeyizden, "bi yemek yiyeydiniz yanına koyim"lere kadar söylenmeleri, o sensörlü ışığı defalarca yakıp söndürmesi, ışık hızıyla çıkarılan ayakkabıların zamanın göreceliliğini sorgulatırcasına yavaş giyilmesi ve evin sümüklü çocuğunun giderayak şirinmiş gibi tekrar öpülmeye çalışılması, o sırada misafirlik boyunca odasından çıkmayan çocuğun belki tatlı artmıştır diye mutfağa giderken yakalanmasından mütevellit utanması ve bi türlü o "bay bay de ablaya" komutuna cevap verememesi, annesinin "utandı utandı" diyerek sahte sırıtışları, o sırada apartmanın dedikodudan sorumlu istihbarat ablasının karşı delikten bakıyor oluşu, misafirler arabasına binerken kontra dedikoduların, adam gömmelerin konuşulması... doluyum sözlük.. söyletme daha..

Geleceğimizin inşasını yapan bugünün çocukları yarının gençleri olduğunu unutmamalı, yavrucaklarımızın geleceğini bizim davranışlarımızın renklendirdiğini sık sık hatırlamalıyız... sevgiyle,şevkatle,merhametle kısacası güzel duygularla yaklaşmalıyız. Yenidoğan hemşireliği yaptığım bir dönem birlikte çalıştığımız baş hemşiremiz şöyle derdi "belkide sizin dokunuşlarınız bebeklerin geleceğini etkiliyordur. Belki sizin dokunuşlarınız onları doktor,mühendis,merhametli bir anne, şefkatli bir baba veya bir hırsız,bir katil olmaya itiyordur. Lütfen bebeklere en güzel duygularınız ile dokunun" bu anekdotu kullanmak için hemşire olmaya, anne veya baba olmaya gerek yok. Toplumdaki rolümüzü oynarken çocukların farkına varalım, onları görelim,dinleyelim,onları merak edelim yeter.