koronavirüsün hayatımıza bodoslama girmesinin ardından, her gün duymak zorunda kaldığımız tanım. Enfeksiyon riskini azaltmak için bir grubu oluşturan kişilerin birbirleri arasında koyması gereken mesafe. Şimdilik En az 1 buçuk metre olarak tanımlansa da, bulunduğun ortama göre de değişebiliyor. Örneğin kapalı bir mekanda iseniz bu mesafe daha da artabiliyor.

Hayri Efendi, yaşadığı tüm hadiselerin ardından aynı cümleyi; kendine hatırlatır gibi, biraz da yüksek sesle telaffuz ederdi: “Eşiği unutursan eşiklerden düşersin. Allah eşiği unutturacak bir işi başımıza vermesin.”

“Ah be evlatçığım” dedi, “Zaman öyle bir zaman olmuş ki insanlar tüm ömürlerini, sonucu koca bir hiç olan koca davaların ümitleriyle harcayıp sonunda aradıklarını bulamayanların düştüğü o koca boşluğa düşüyorlar. Her sabah kapının eşiğinden çıkarken bu yüzden niyet ederim işte. Dilerim ki her işim, her işiniz Allah'ın rızasına uygun olsun. Çünkü niyetimiz rıza olmazsa kalp kırmak da hak yemek de çalıp çırpmak da çok kolay olur. Niyetimiz Allah rızası olmazsa ne gençler hayatın ilk tatlarını duymaya başlayan insanın sevincini ve ne de ihtiyarlar rahat bir yaşlılığın verdiği huzuru duyarlar. Gayesiz bir şekilde yaşayıp anlık hadiselerin girdabında içi boş hüzünler ve mutluluklar yaşarlar. Ah be evlatçığım! Rabbim bize eşiklerde iken niyetimizi sağlam tutmayı unutturmasın. Çünkü eşiği unutursan eşiklerden düşersin. Ben bugün eşiklerden düşmüş bir genç gördüm. Hüznümdendir bu halim. Ve gencin düşüp gittiği eşiktendir tüm hüznüm…”

Akşam Ezanından Önce Evde Olmak - Rümeysa Oğuz

Nitelik, görünüş ve yapı bakımından bir başkasına benzeyen veya ona eş olan (şey), müşabih, mümasil

z kuşağı'nın üniforması.

iktisat, işletme.

Sansürden geçirmek.

Bir bireyin etrafındaki kişiler tarafından kendisi hakkında sürekli olumsuz düşünce beslenildiği, kendisine zarar vereceği tedirginliği ve şüphe içerisinde olma durumu.

lakin hayat baki kalır.

Teyzelerimizin bayramlarda, ev ziyaretlerinde yeni mezun bekâr gençleri darlamak için başvurdukları bir numaralı gündem maddesi.

özellikle son 6 mısrasına hayran olduğum ahmed arif şiiri.

Yiğit harmanları, yığınaklar,
Kurulmuş çetin dağlarında vatanların.
Dize getirilmiş haydutlar,
Hayınlar, amana gelmiş,
Yetim hakkı sorulmuş,
Hesap görülmüş.
Demdir bu...

Demdir,
Derya dibinde yangınlar,
Kan kesmiş ovalar üstünde Mayıs...
Uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,
Çelik kadavrası korugan'ların.
Ölünmüş, canım,ölünmüş
Murad alınmış...

Gelgelelim,
Beter, bize kısmetmiş.
Ölüm, böyle altı okka koymaz adama,
Susmak ve beklemek, müthiş
Genciz, namlu gibi,
Ve çatal yürek,
Barışa, bayrama hasret
Uykulara, derin, kaygısız, rahat,
Otuziki dişimizle gülmeğe,
Doyasıya sevişmeğe,yemeğe...
Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
Ve asıl biz biliriz kederi.

İçim, bir suskunsa tekin mi ola?
O Malta bıçağı,kınsız,uyanık,
Ve genç bir mısradır
Filinta endam...
Neden, neden alnındaki yıkkınlık,
Bakışlarındaki öldüren buğu?
Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
Nasıl da almış aklımı,
Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,
Dost, düşman söz eder kendi kavlince,
Kınanmak, yiğit başına.
Bu, ne ayıp, ne de yasak,
Öylece bir gerçek, kendi halinde,
Belki, yaşamama sebep...

Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık...