“Kanatları varmış kalbin; sevince uçar, sevilmeyince göçermiş” diyen şair.

Her dediğini uzun uzun düşünmek istiyor insan.

Ergen fanları ve sevecen olmaya çalışan tavırlarıyla sevilmeyen, şarkıları berbat rapper.

Düşünüp cevabını bulamadığım sorunsal.
Kamil koç desem pek rahat değil ama elemanları daha güleç ve düzgü .
Nilüfer desem metro turizmin bir versiyonu. Hem şoför hem muavin olarak.
Metro turizim desem tecavüz fantezilerim arasında değil.
Pamukkale zaten nilüferin üst firması. Alt firman ne ki sen ne olacaksın.
Özkaymak güzeldii . Koltuklarını da rahat bulmuştum. Ama onunda sıkıntısı konya halkının çoluk çocugu.
Kon-tur desen bebe bebelikten zırlamalarından geçilmiyor. Rahatsız bir yolculuk oluyor.
Allahım ben eve nasıl gidiciiimm? Uçak demeyin. En ucuz bilet 300 küsür olmuş.

Ders verilebilecek öğretmendir:

-Babanın mesleği ne?
+Zombi avcısı öğrtmenim
-Öyle iş mi olur allasen?
+Örtmenim siz hiç zombi gördünüz mü?
-Yoo tabii ki görmedim
+Eee babam işini yapıyor da ondan hocam :)

Yatmadan önce balkonda üşümek sonra yatağa girmek

kaçmaktır ancak beceriksizlerin yapacağı eylemdir. Her dağa kaldırabileceği kadar kar yağar bahara kadar sabretmek gerekir.

Hatırlıyorum da lise yıllarımda okullar arası yaptığımız yarışmalardı. Yani toplumdaki tartışmaya açık konuların bir gruba yararları, olabilirliği verilir; bir gruba zararları, olabilmezliği verilir ve jüriyi ikna edercesine konu savunulurdu. Burada hazır cevaplılık, jestler, mimikler, kullandığın ses tonu çok çok önem taşırdı. Karşı tarafa cevaplayamayacağı sorular sormak, onun konuşma sırasında savunduğu düşünceyi, olayı çürütmeye çalışmak falan. İnanılmaz zevkliydi ya.

Kıymetli yazarımıza hoş geldin diyor yazılarını merakla bekliyorum.

buyrun

nihat hatipoğlu'nun rektör olması