kendisi gündüzleri ve geceleri saat 12 civarında entry giren yazar.
1-hikaye kahramanı gibi 12 ye sadık kalma derdinde midir ?
2- balkabağı modu taksimetreyi artık günde 2 defa mı açmaktadır ?
3- bu bir çelişki midir ?

the last castle (2001) benim için en iyi filmidir.

gittiğim bir tiyatro oyununda, oyunun adı leyla ile mecnun idi; leyla'nın mecnuna trip attığına şahit olunca günümüz hastalıklarından olmadığını anlayarak saygı ve sevgiyle trip atanları baş-başa bırakma kararı aldım :-)

çocuk dergileri takip ediyordum, bir resim çizmiştim dergiye göndermek için. babam göndermedi.

Postmodernizm kelimesindeki "post-", İngilizcede bir ön ektir ve "bir şeyden daha sonra, sonraki, sonrası, ...den sonra gelen" ve "eklenti, ilâve, ekleme" anlamlarında kullanılır. Dilimizde "yeni, çağdaş, ilerici, yenici" anlamlarına gelen "modern" veya "modernizm" ise Lâtince "modernus" kelimesinden gelmektedir. M.S. V. yüzyıldan itibaren kullanılan kelime ilk olarak Hristiyanlık öncesi dönem ile sonrası dönemi ayırmak için kullanılmıştır. Bu kullanışa göre, Hristiyan olmak modern olmak demektir. Bundan sonraki dönemlerde de kavram, "eski" ile "yeni"yi ayırma anlamını çok büyük ölçüde korumuş ve bu doğrultuda kullanılmıştır. Yani modernizm, modernlik veya modern, her şeyden önce "eski"ye göre "yeni" olmaktır. Rönesans dönemi, Antik Çağa göre; Aydınlanma Çağı, Rönesans'a göre moderndir. Bu sebeple kavram, sürekli olarak bir karşılaştırma ve yeniyi ifade etme anlamı taşıyagelmiştir. O zaman "postmodern"e, "modernizm sonrası, moderniteden sonraki" veya "modernden itibaren" anlamları verilebilecektir.


"Postmodern", "postmodernlik" veya "postmodernizm" kelimeleri ilk defa 1934'lerde görülmeye başlamış, 1950'li yıllarda AngloAmerikan edebiyat eleştirisine girmiş, ardından mimarîde kullanılmış, 1960'lı yıllardan itibaren de yaygınlaşmıştır. Postmodernizm önceleri İkinci Dünya Savaşı sonrası ve eleştirisini tanımlamak için kullanılmış, daha sonra felsefî bir tanımlamanın ifadesi olmuş, ardından da politika, tarih, ekonomide ve mimarîde bir yöntem, edebiyat ve diğer sanat dallarında bir akımı ifade eden kavram haline gelmiştir.

Bir sanat akımı olarak postmodernizm, 1950'lerin sonlarında kendinden söz ettirmeye başlamış, 1960'lardan bu yana Batı edebiyatlarında kendini hissettirmiş, asıl yaygınlığı ve günlük hayata girişini ise 1980'lerin başında gerçekleştirmiştir. Öncülüğünü ABD'nin yapmış olduğu sanattaki postmodernizm, oradan diğer kıta ve ülkelere yayılmıştır.

Çok farklı alanlarda kullanılması ve yer yer öznel yaklaşımlar sebebiyle postmodernizmin kavram olarak tanımı bir hayli karmaşıktır. Bu karmaşıklıkta postmodernizmin bir bildirisi, programı ve çok berrak bir tarihinin olmamasının büyük rolü vardır. İşte postmodernizm tanımlamalarından birkaçı:

Postmodernizm; "modernliğin parametrelerine, bilimsel bilginin üstünlüğüne, pozitif bilimlere, doğrusal gelişmeye, ulusdevlet anlayışına, endüstriyalizme, kapitalizme, demokrasiye, lâikliğe, insan haklarına, teknolojiye, bürokrasi ve uzmanlaşmaya karşı gelen ve onları sorgulayan; buna karşın belirsizliğe, parçalılığa, farklılığa, etnikliğe, altkültürlere, kültürel çoğulculuğa, bilgiye yönelik çoğulcu bakış açısına, yerel bilgiye, yerelliğe, özgünlük ve özgürlüklere ayrıcalık tanıyan bir hareket'tir (Kızılçelik, 1996, s.28).

Postmodernizm: "İkinci Dünya Savaşı sonrası süper endüstri veya postendüstri, ileri teknoloji veya teknobilim toplumlarında ortaya çıkan bir dünya görüşü, bir gerçek anlayışı ve bu görüşler çerçevesinde gelişen yeni bir "kültür" tanımıdır" (Menteşe, 1995, s.274).

Postmodernizm:"1970'lerden başlayarak bugüne kadar Batı modernizminin ve onunla ilgili Aydınlanma ve hümanizm projelerinin politik güç ve çıkar amacına hizmet eden normlarını sorgulayan, onun düşünce yapısını çözen, çelişkilerine, çarpık ve kendine dönük norm ve yaklaşımlarına ışık tutan en önemli eleştiri yöntemidir." (Doltaş, 2003, s.190)

Postmodernizm: "İleri kapitalist kültürdeki bir harekete, özellikle sanatlarda (edebiyat, grafik ve plastik sanatlar, müzik vb.) dönüşümselliği, ironiyi, oyunculuğu, keyfiliği, anarşiyi, parçalanmayı, pastiche'i vurgulayan bir harekete verilen addır." (Ryan, 1994, s.298)

Postmodernizm: "Kapitalist kültürde ya da daha genel olarak Batı dünyasında, yirminci yüzyılın son çeyreğinde, resim, edebiyat, mimarî, vb. güzel sanatlar alanında ve bu arada özellikle de felsefe ve sosyolojide belirgin hâle gelen hareket, akım, durum veya yaklaşım "dır.

*

Değişik olay ciddi söylüyorum herhangi bi' düzleme oturtmak zor ama genel olarak var, kimle konuşsam mutsuz ve umutsuz çokça bezmiş. Mesala sabahtandır ara ara giriyorum sözlüğe yeni yılın bizlere getireceği şeyler Başlığını takip ediyorum tek bir güzel şey yazan olmamış bir diğeri hayatınızın gidişatını özetleyen kelime

Normal mi? Bunca mutsuz ve umutsuz olmak... n' güzel yeni yıl geliyor gerçi yaş konusu beni de hüsrana uğratıyor neyse artık yapacak bir şey Yok ama daha gelmeyen, yüzünü göstermemiş bi' zaman dilimi için bu derece karanlık düşünmek çok garip.

Sözlüğü geçelim gıybeti sona saklayalım size biraz etrafımdakilerden bahsedeyim, ateşime odun gerek mesela çok yakın bi' arkadaşım çoğu insanın girmek için Gecesinin gündüzüne kattığı bir bölümün, başarılı öğrencilerinden biri ayrıca fıstık gibi hatun bunun yanında gayet beyefendi bir sevgilisi var yani bu üçünü denk getirmek zor ama kızla ne zaman konuşsam genel umutsuzluk ve mutsuzluk hakim sadece o da değil kimle konuşsam iki keyifli laftan sonra konu mutsuz ve umutsuz bi' hal alıyor neyse gıybet servisi burada bitmiştir.

İnsanların bu denli mutsuz olmasına sebebiyet verecek n' olmuş olabilir? Bin yıldan fazladır var olan yaşamın bu denli bunalımlı zamanlarına denk gelmiş olmak hiç hoş değil, canım sıkılıyor.

Ps: bu başlığa “bizim savaşımız kendimizle” pasajını copy paste yapan yazarı eksileyeceğim.

bir anda yükselişe geçen ve aynı hızla da dibe çakılan futbolcu. özel hayatında da futbol kariyerindeki gibi şımarıkmış, öğrendik.

müşterilerini aşağılayan, azarlayan, hızlı hareket etmeye çalışıp değişik hareketlerde bulunan buna rağmen insanların rağbet gösterdiği ilginç bir esnaftır. en son bir müşterisinin kafasına lavaş ile vurmuş karşılığında gülücük almıştır. insanların azarlanmaya para vererek maruz kaldıkları mekanın sahibi. hayretle izlemekteyim.

oryantalizmi ve oryantalistleri eleştiren bir nazım hikmet şiiri.

kimse bulunmaz hint kumaşı değildir diye bir cümleyi sıkça kullanan arkadaşım vardı. kimseye kendinden fazla değer vermez. olması gereken de budur zaten kanımca. yani kimseyi başınıza taç etmeyin, aslında kimse o kadar da değerli değil.