Güven Sözlük - Güncel Başlıklar ve Entry'ler

İmplant saç tercihimdir.

Bir kısım insanın şikayetçi olduğu aşı...
Kalp, kas ağrıları artarak devam eden belli bir kesim var.
1 aydır yatana da denk geldim.
İsrail o kadar aşılama yaptığı halde varyant sebebiyle maskeyi yeniden gündeme aldı.

İslam alimlerinden Cüneyd-i Bağdadi vefat ettikten sonra bir dostu onu rüyasında görür. Hasretle ve merakla şu soruyu sorar:

"Üstad.. senin bir çok iyiliğin ve faziletin vardı. Kimbilir rabbim hangi birine ne türden mükafatlar lütfeylemiştir sana?"

Bağdadi'nin cevabı, iş bu başlığın da cevabını oluşturur:

"Hepsi bir yana, seherde kıldığım iki rekat namaz bir yana.."

Fecr-i kazib'ten fecr-i sadık'a esenlik veren rabbe hamdolsun.

Alman aşısı. Bir senedir koronavirüs ile köşe kapmaca oynarken sonunda tutup kendi isteğimizle vücudumuza sokmak ilginç oldu. ilk etapta yan etki olarak özellikle ilk gece uyutmayan bir kol ağrısı üç gece devam etti. Başka bir etki olursa yaşayarak öğreneceğiz.

umutla bekliyoruz.

2 senedir dünyanın anasını ağlatan Covid19 belasına karşı üretilen yerli aşı. Bayrak direği ipini üretmekle övünen türkiye'den, global bir pandemiye aşı üreten Türkiye'ye evrilmek mutluluk verici.

2. ve 3. Dünya ülkelerinin umut kaynağı olduk böylece

15 yıldır asla yapamadığım eylem. Birinci sınıfta bütün ödevlerimi son saatlere bırakır annemle yapardım. 15 yıl geçmiş hala değişim yok. Son güne, son dakikaya bırakmadan yapamıyorum..

Güven kelimesinin sözlük karşılığı. Her zaman arkanda olan, ömrü yettiği kadar ne zaman giderseniz gidin sizi bekleyen, hayatinizdaki nadir kisilerden biridir. Elinizi uzatsaniz hemen oradadir. O kadar büyük anlam yükleminizdir ki babalar üzülmez, ağlamaz her zaman dimdik durur yada durmalıdır, diye düşünürüz. Bu sebeple kendileride bu zihniyetle yaşamlarını devam ettirmeye çalışırlar. Mesela agabeyim vefat ettiginde biz hep anneme uzulduk, hala onun icin ağlarız. Hiç babam sen nasilsin demek, aklimiza bile gelmedi. Bize o kadar güven vermis ki o hep iyi olmali, olmak zorundaydı. Ayrıca bu vesileyle sozlukteki tüm babalarımızın babalar günü kutlu olsun. Allah yokluklarini göstermesin.

Evin ihtiyaç giderdiğin bir bölümü.

Tanıdık bir ağabey var, zaman zaman hasbihal ederiz. Konular çoğu zaman felsefi çatıda ilerler. Geçen konuştuğumuzda, insanlığın medeniyet yolculuğuna dair şeylerdi. İlk duyduğumda komik gelen, düşününce "hakkaten lan.. sanki.." dediğim bir tespit yaptı. Ona göre insanlık medeniyet yolunda ilerleyişine ateşin kullanılması, tekerleğin icadı, paranın kullanılmasından internetin tesadüfen bulunuşuna kadar hep üstüne koyarak ilerlemişti. Tüm bu yolculuktaki ana motivasyon, insanın öz saygısıydı. Daha iyi bir hayat, daha iyi bir toplum hep bu öz saygıya hizmet ediyordu. İnsan kendini saygıdeğer görüyordu ve daha iyi bir yaşam standardı için sürekli bir mücadele halindeydi. Komik gelen tespit ise şuydu:

"İnsanın medeniyet yolculuğundaki ilk geri vitesi, dışarı tuvaletinden vazgeçip, evin içine sıçmaya karar vermesi ile başladı" bgv

Yatak odasının yanına konumlandırdığı bir odacığa, kendi dışkısını bırakan insanlık, öz saygısını da bu şekilde törpülemiş. Kendinin saygıdeğer olduğuna inancını, bu basit mimarlık hilesiyle kaybetmiş.

Önce güldürüyor, sonra "N'alaka?", nihayet "hadi be.. öyle gibi sanki" dedirtiyor.

Pis bi mevzu ama paylaşmak istedim sözlük.

Yılanlar. Kapıları yiyerek yanıma geleceklerini düşünüyordum. Hala da korkarım ama kapıları yiyeceklerini düşünmüyorum en azından.

Gece yarısı baslayan fırtınalar. Hafiften rüzgarlar baslar ve ben uykusu hafif bir çocuk oldugum icin uyanmam için yeterdi. Rüzgârla hareket eden ağaçlar, çeşsit çeşit gölgeler, heleki balkonda çamaşır varsa binbir siluteler kafamda mahlukata dönerdi. Şimşek, gök gürültüsü derken sabahı sabah ederdim.

Soba kokusu, icinde yanan odunun, ateşin kokusu ve bu sobada kizaran ekmek kokusu ve kestane.
Hala burnumda tüter. Hicbir sekilde cocuklugumda yediğim bu ekmegin kokusunu unutamam. On yas civari kalorifere gectigimiz için icimde kalan cocukluk anilarimdan oldu sobada kizaran ekmek ve kestane.

Çok korkuyorum bu atasözünden. Ne zaman işimi ertelesem ve biri bana "bugünün işini yarına bırakmasaydın" dese başıma bişey geliyor. Yani her zaman ertelerim ama bu cümle söylendiğinde bişey oluyor. Sıkıntılı bir cümle. Beddua gibi.

Bugünün işini son güne bırak felsefesinin yanında sönük kalır.

Tembel insanların sigortası.