yan masada oturan müşterinin gittiğini düşünüp arkasından konuşmam, konuşmam bitince soluma dönüp müşteriyle göz göze geldiğim an...
içeride gülemeyip elleri ağızlarında kendilerini kasarak kapıdan dışarı koşan stajyerler, uzmanlar, ağızdan etrafa püskürtülen çaylar. Hepsinin sebebi bendim.
diken üstünde olup üstümdekilerin ağız kokusunu çekip, diğer çalışanların birbirlerini ezme mücadelesine şahit olmaktansa sanırım körelmeyi seçeceğim durum. tabii memurluk beni seçer mi bilmiyorum. düzenli maaş, düzenli çalışma saatleri, özel sektörün sağlamadığı birçok imkan...
koruma içgüdümün tetiklenmesi, zararsız masum bir hayvana veya bir canlıya eziyet ediliyorken denk gelmem. gözümün dönmesine sebebiyet verir, ben ki incecik bir insanım hulk gibi bir adamı kaldırıp duvara çarpabilirim o an ki sinirle, gerçekten yapabilirim.