Eşimle ponçik oğlumuzu sinemaya götürüyoruz arasıra. Geçen ay
Küçük ayak filmine götürdük. Bugün yaşı çok uygun olmasa da
rafadan tayfa dehliz macerası'na. Zaten oturup pür dikkat izlemeyeceğini biliyoruz. Maksat değişiklik olsun ailecek. Çocuğu da emanet edeceğimiz, gözümüz arkada kalmadan bırakıp gidebileceğimiz birileri yok zaten yakınımızda, anne baba saati hayal yani bizim için. Doğdu doğalı sadece bir kere sinemaya gidebilmiştik başbaşa, ailem buradaydı, çocuğu uyutup onlara emanet edip gitmiştik. Bugün film izlerken şöyle baktım eşime, çocuktan ziyade biz eğleniyoruz resmen. Biz gülüyoruz, komik sahnelerde birbirimize bakıyoruz falan. Hele küçük ayaklarda o kadar eğlendik ki, tekrar izleriz biz bu filmi ya muhabbeti falan yaptık sinemadan çıkarken.
* hiç aklıma gelmezdi cocuk filmlerine gidip, eşimle birbirimize kaçamak bakışlar atıp mutlu olmak. Ey evlat, sen nelere kadirsin yahu!