Güven Sözlük - Güncel Başlıklar ve Entry'ler

Ben hala daha öyle yapıyorum. Hatta bende raflarda duran şeylerin ilk sırasında olanları alamama gibi bir durum da var.

Rus dili ve edebiyatı bölümünü tercihlerime yazmıştım. İyi ki de gelmemiş.

Aynı onun gibi konuşan bir öğrencim var. Keşke onun da alt yazısı olsa.

Var böyle bir şey. Korkutur ama insanı. Gece gece anlatmayayım.

Eminim birçok şey sıralayabiliriz, ama gün içerisinde olmazsa olmazım dediğiniz neler var?

Hep sen mi ağladın hep senmi yandın,
Bende gülemedim yalan dünyada
Sen beni gönlümce mutlumu sandın
Ömrümü boş yere çalan dünyada.

Bir ihtimal daha var

Tanımı kendisinde saklı başlık.

Her şeyin tanımını yitirdiği, eşitlendiği zaman dilimi. Şüphesiz bir ideolojisi olsa bu kesinlikle komünizm olurdu.

Yüzüne mıhlanmış derin bir sancı
Yüzünde gülücükler açmayan viran bahçeler!

Ah!!!!!!!!!
O ve bakışları..
Göz kapaklarımı delip delip içimde gezintiye çıkan gözleri:

Neden çıkış yolu bulmak için anüsüme hücum etti?

Şimdi oturduğum yerden güller bitiyor

Sebebi sen miydin?

Kıskançlık/haset. Çocuklukta rahatsız edici ancak kabul edilebilir davranış tarzı . yetişkinlikte hâlâ kontrol altına alınamamış olması düşündürücü. Farklı olan ve fark yaratmaya çalışan insanlar her zaman kıskanılmış ve engellenmiştir. Bizden daha iyi olanı kıskanıp paçalarından çekmek yerine desteklediğimiz zaman insanlık gerçekten farklı bir boyuta geçecek.

Herkesin fikrine değer vermektir Cumhuriyet. Senden olmayanı da sevmektir. Aynı düşünmeyeni de bilmektir. “ Buyur sende söyle kardeşim ” diyebilmektir Cumhuriyet!

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun!
29 Ekim 1923

"Uzaklaştıkça ölümden, belirir aniden,
Hissedilebilir çaresizliğin artçıları.
Yeltenmek istersin yaklaşmaya içinden,
O an tutar seni umutsuzluğun sancıları.

Sığınağın olan hayaller, kayar elinden.
Gerçeklere alışmak bitirir baharları.
Aldığın tek nefes zorlayınca mâzîden.
Gittikçe seversin kapandığın karanlıkları.

Anlaşılmaz bir sitemdir bu gökyüzünden,
Söndürür içinde ki maviyi, saklıları.
Renksiz kalan bir ruhun solması derinden,
Taze bir bedenle, çürütmektir hayatı."

Zaman, can çekişirken,
Akrep yelkovan, arasında;
Bir adım öteye gidemezken geceden,
Ay, ışığını çekerken sinesine,
Yıldızlar çekilirken kuytu karanlıklara,
Hüzün, bakır bir çaydanlıkta demleniyordu,
Ve ben, son sigaramdaki dumanları da hapsediyordum içime,
Saat on ikiyi beş geçiyordu.

Ekmek bıçağında dilimleniyordu ömrüm;
Masum, yalınayak çocukluğum;
Umudun kıyısından geçmeyen gençliğim,
Ulu orta seriliyordu, harami sofrasına,
Düş bahçelerim yağmalanıyordu,
Herkes payına düşeni alıp giderken.
Bütün kimsesizliğimle,
Bütün çaresizliğimle,
Bütün çıplaklığımla, kalıyordum karanlığın koynunda;
Üşüyordum,
Tepeden tırnağa buz kesiyordu yalnızlık.
Saat on ikiyi beş geçiyordu.

Dişlerimle, şafağı sökmek isterken karanlığın göğsünden;
Gün ağarıyordu saçlarıma,
Tel tel,
Raylarımdan çıkıyordum,
Vagonlarım kopuyordu bir biri ardına,
Savruluyordum,
Bir cinayete kurban gidiyordum,
Kaza süsü verilmiş,
Faili meçhul bir ölüm biçiyordu terzi masasında,
Bir tabuta çivileniyordum.
Saat on ikiyi beş geçiyordu.