Güven Sözlük - Güncel Başlıklar ve Entry'ler

Bugün bir Anne’nin şu sözleri aklıma takıldı. “Bana zorunda olduğunuz için değil, Anneniz olduğum için bakın”

Şimdiler de böyle oldu galiba. Zorlama bir sevgi, zorlama bir samimiyet, yalandan bir evlatlık. Sahi kimdi bu bakmakta kendimizi zorladığımız, zorla katlandığımız kişi?

Bu kişi bir zamanlar sen zayıf, güçsüz, sürekli ağlayan ufak bir çocukken, senin için sabahlara kadar uykusuz kalan, beşikte hiçbir şeyden habersiz yatarken yüzüne konan sineği kovacak halin kuvvetin bile yokken seni koruyan, yediren içiren Annen idi. Evet o zorla katlandığımız, bize bütün gönlünü ayıran ama bizim ona yanımızda bir oda bile ayırmadığımız Annemizdi bu kişi... Tabi şimdi büyüdün, güç kuvvet sahibi oldun, evlendin, aile oldun; artık Annene ihtiyacın kalmadı. Arada bir sorarım, bayramlarda yanına giderim, arada da para veririm sonra hayırlı evlat diye gezerim ortalıkta...

Gönüller’i kırık Anneler bırakmayın arkanızda. Eşi vefat etmiş tek kalan Annelere bakıyorum neredeyse hepsi tek bırakıldıkları için gönülleri kırık. Ama evlatlarına olan sevgisinden, şevkatinden, yuvaları bozulmasın diye onlara bir şey söyleyemiyorlar, kırık bir gönülle, tek başına yaşıyorlar. Sen ortalıkta eşinle, çocuklarınla hayırlı evladım diye mutluyum diye gez bakalım....

"Biz insana"...Bana şükredin, anne babanıza da teşekkür edin diye vasiyet ettik. Dönüş banadır. (Lokman Suresi 31/14)

Peygamber Efendimiz(sallallahu aleyhi vesellem) bizleri şöyle uyarmıştır; "Allah-ü Teala'nın rızası, anne ve babanın rızasındadır. Allah-ü Teala'nın gazabı, anne babanın gazabındadır.

Mezarda bile var çiçek
Beni neden sevmedin?

Tolgahan tarıoğlu'nun dinlemeye doyulmayan şarkısı..

Sanırım geçmeyen mutsuzluğumun nedenini buldum.

30 gün midemizi terbiye edip 3 gün şımarttığımız bayramdır Ramazan bayramı.. herkesin bayramı mübarek olsun.

tüm yazarlarımıza mutlu, huzurlu, hayırlı bayramlar dilerim.

Bugünü ve yarını gölgeleyen ve bazende alınan kararların doğruluktan sapmasına neden olan karanlık duygudur. Ne zaman zihnimi ele geçirdi bilmiyorum ama baş edebilmek zor.

"İlmin âfeti unutmaktır.'

İlmi âfetlere maruz bırakmayalım. Unutmamak için de tekrar tekrar okuyalım. Başkalarına da anlatalım. Unutmamanın bir şekli de başkasına anlatmaktır.

"Ben, Tabakâtü's-sûfiyye'de okunurken dinlemiştim ki Fudayl b. lyâz rahmetullahi aleyh şöyle buyurmuş, Zünnûn el-Misri böyle buyurmuş..."

"Başkasına söyledikçe, başkasına söylemeye niyet ederek dinlediğinizde hatırınızda daha iyi kalır.' Başından gevşek dinlenirse, hatırda kalmaz.

Rahmetli Annem kurnaz bir kadındı.

Küçükken beni Cuma'ya gönderirdi. Ben daha Cuma'yla mükellef bir çocuk değilim. Laleli camiinde öğle ezanı okunacak da iftar edeceğim diye beklediğimi hatırlıyorum. "Sen çocuksun, öğleye kadar oruç tutsan olur." derlerdi. Ben de elime beşlik simidi, şekeri alıp ögle ezanı okununca oruç bozardım. Olmazdı ama alıştırıyor, şaka gibi yani.

"Evladım! Aman hocaefendiyi iyi dinle de bana da anlat, ben onlanı çok seviyorum." derdi.

Bende camiye gelirdim, anneme nakledeceğim diye hocayı pürdikkat dinlerdim; eve gidince de anlatırdım. Annem bana bir sürü medih sözleri söylerdi:

"Aferin, mâşaallah, hatırında iyi tutmuşsun."

Şimdi anlıyorum ki hepsi teşvikmis, bir terbiye metoduymuş. "Git, bana da anlat." demek, "İyi dinle." demekten daha ileri bir metot.

"Aman evladım hutbeyi iyi dinle."

İyi dinlesin ama herkes hutbe okunurken uyuyor. İmam oraya çıktı mı muhtelif yerlerden horultular başlar. Şeytan dinlettirmemek için gaflet veriyor. En iyi çare. "Evladım, hutbeyi iyi dinle." demek değil; "Evladım hutbeyi bana da nakledersen çok memnun olurum, çok seviyorum.' demek.

Bu daha güzel bir şey!

| Prof.Dr. Mahmud Esad Coşan Hocaefendi

Bir şeyi yapmak ne kadar önemliyse, bazen bir şeyi terk etmek de en az onun kadar kıymetlidir. Çünkü insan sadece eylemleriyle değil, vazgeçişleriyle de yol alır. Nitekim birçok büyük kavuşma, bir küçük ayrılışla başlar.

Zahmetle, sıkıntı ve kederle dolu bir dünya hayatı yaşıyoruz. Bunun şiddeti ne kadar artarsa artsın "artık ahirete gideyim" diyebilenimiz azdır.

Bunca zahmetine rağmen seviyoruz bu dünyayı. Kalbimiz dünya sevgisiyle tarumar olmuş. Ahireti unutmuş. Unutulan ahirete hazırlık ihmal edilmiş.

Peki, insan hazır olmadığı yere gitmek ister mi? İstemez. Onun için dünyanın düzelebileceğine, sıkıntıların ortadan kalkacağına dair ümit beslemeye zorlarız kendimizi. Umutlanırız geleceğe dair.

İşte kaybedişimiz biraz da burada başlar.

Eskiler öyle buyurmuş: "Dünya yıkık dökük bir köprüdür. Onu tamire girişme. Yapamazsın. Geç ve git."

Köprünün sonrasına hazırlık tüm dertlere devadır. Ahirete çalışmak dünya sıkıntılarını sabırla karşılamaya, kederi azaltmaya, doğru şeyleri ümid etmeye vesiledir.

Hatta tek yöntem budur.

Zira ahirete çalışabilmek her şeyin sahibi, kadir-i mutlak olan Allah'a kul olma gayretinin diğer adıdır.

Bu kadar düşünmeye gerek var mı?

Geçen yıllarda minik bir suriyeli kız çocuğundan kan alacaktım. Şu koca memlekette,şu buz gibi havada çocuğun üstündeki kıyafetler biraz canımı sıktı. Hazırlığımı yaparken biraz konuşup heyecanını ve korkusunu tartayım dedim. Baktımki çocuğun gözlerinde "ne olabilir ki, ne kadar canımı yakabilirki, ben evimi,okulumu,anılarımı,memleketimi bırakıp gelmişim" havası esiyor. Sakin mülayim bir çocuktu. Turnikeyi bağladım böylesi sakin çocuklardan kan almak oldukça kolay olur doğrusu. Kan alma işlemine başladım göz ucuyla yüzünü ve tepkilerini kontrol ederken sessizce göz yaşı döktüğünü gördüm. İçim parçalandı. Çok acıyor diye çığlık atsa bu kadar etkileyemezdi beni.. sanki bağırmaya,ağlamaya hakları yokmuş gibiydi. Sanki aldıkları hizmeti ellerinden kaybetmemek için ölesiye susmaları gerekiyor gibi. "Çok cesaretliydin bu yüzden sana bir ödül vereceğim" diyip bir oyuncak bebek uzattım kendisine. Gözleri parladı ama nasıl bir parıltı. Ayakkabısının yıpranmışlığı,kıyafetinin inceliği,renklerin ağarmışlığı, başındaki tokanın maydanoz lastiği oluşu hiç önemli değildi. Elindeki bebeği annesine göstererek yanımdan uzaklaştı. Hiçbir çocuğun bu duyguları hissetmesini kabullenemiyorum. Bazı duygular yetişkinler içindir ve çocuklara yakışmaz..

Geleceğimizin inşasını yapan bugünün çocukları yarının gençleri olduğunu unutmamalı, yavrucaklarımızın geleceğini bizim davranışlarımızın renklendirdiğini sık sık hatırlamalıyız... sevgiyle,şevkatle,merhametle kısacası güzel duygularla yaklaşmalıyız. Yenidoğan hemşireliği yaptığım bir dönem birlikte çalıştığımız baş hemşiremiz şöyle derdi "belkide sizin dokunuşlarınız bebeklerin geleceğini etkiliyordur. Belki sizin dokunuşlarınız onları doktor,mühendis,merhametli bir anne, şefkatli bir baba veya bir hırsız,bir katil olmaya itiyordur. Lütfen bebeklere en güzel duygularınız ile dokunun" bu anekdotu kullanmak için hemşire olmaya, anne veya baba olmaya gerek yok. Toplumdaki rolümüzü oynarken çocukların farkına varalım, onları görelim,dinleyelim,onları merak edelim yeter.

Çocuklar yetişkinlere üç şey öğretebilir; Hiçbir sebep yokken mutlu olmayı, her zaman bir şeylerle meşgul olmayı ve istediği her şeyi bütün gücüyle talep etmeyi.

Bugüne kadar çocuklarla çocuklaşıp, onların seviyelerine inmemiz telkin edilse de bugün onların renginden, temiz fıtratından istifade edip onların boyasıyla boyanmak gerektiğini öğreniyoruz. Yani onların seviyesine çıkmamız gerektiğini…

İmam-ı Suyuti hazretleri, sadece çocuklarda bulunan ancak sahip olsalar büyükleri kamil birer insan yapabilecek 5 hasletten söz eder.

1.Rızık için endişe etmezler.

2.Hastalandıklarında Halık’ı (Yaratıcıyı) kimseye şikayet etmezler.

3.Yemeği birlikte yerler. (Yalnız yemeyi sevmezler)

4.Korkunca hemen gözlerinden yaş akıtırlar.

5.Kavga ettiklerinde kin tutmadan hemen barışırlar.