kişinin dönüm noktası
Babamın iş kazası geçirdiği gündür. Hastanede acıdan feryat figan eden, kanlar içinde kalan babamı o halde görünce, hastane koridorunda diz çöküp çaresizce tek başıma ağladığımı biliyorum. Acı olan kısmı da 25 yıllık hayatım boyunca o günlerde yanımda olmayan hatta tenezzül etmeyen "dost" bildiğim insanlar biriktirmiş olmam. Kendime acıyorum sözlük. Allah kimseye yaşatmasın. Ne anne, baba, kardeş, evlat acısını, ne de herşeyin boşuna olduğunu anlamanın acısını.