çocukken etraftaki meyve bahçelerine dalardık.
bir keresinde paramız olmadığı için kalabalığı fırsat bilerek fırından ekmek araklamıştım.
hırsızlığın kötü bir şey olduğunun idrakine vardıktan sonra hiç bir şey çalmadım.
ta ki 5 dakika öncesine kadar.
bu başlığı başka bir sözlükten arakladım mesela.
iyi mi ettim, kötü mü ettim bilmiyorum ama uzun zaman sonra adrenalinimin arttığını hissettim birden bire.

sevilen mor ve ötesi şarkısı.

her zaman baskıcı olduğunu reddeden akım.

zira faşistler her şeyi "devlet" için yapmaktadır. haliyle ortada bir baskından söz edilemez.

baskı olduğunu iddia edenler devlet düşmanlarıdır.

bana inanmıyorsanız adolf hitler'in konuşmalarını dinleyin. adam açık açık "biz hukukun üstünlüğüne inanıyoruz. hukuk sadece hukuksuzların tepesine biner" diyor. ayrıca vatandaşların tüm bireysel haklarının da devlet güvencesi altında olduğunu söylüyor.

bunu diyen adam bir de "yahudilerin alman toplumunda yeri yok" diyor. hani vatandaşların bireysel hakları devlet güvencesi altındaydı?

Uyanma: Keyfi gelince
Uyuma: Uykusu gelince

Peter handke tarafından yazılmış, beni derinden etkileyen muazzam bir şiirdir. Neredeyse 2010 ylından beri canım sıkıldığında, kafama bir şey taktığımda açar okurum. Şiirin türkçesini ekleyeyim.

Çocuk daha henuz cocukken, kollarini sallayarak yururdu.
derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bir su birikintisinin de deniz olmasını.

çocuk henüz çocukken çocuk olduğunu bilmezdi.
herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
çocuk henüz çocukken hiçbir şey hakkında fikri yoktu.
alışkanlıkları yoktu
bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
saçının bir tutamı hiç yatmazdı
ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi…

çocuk henüz çocukken şu sorulara sıra gelmişti.
neden ben benim de sen değilim,
neden buradayım da orda değilim.
zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?

gerçekten kötülük var mı?
gerçekten kötü insanlar var mı?
nasıl olur da ben olan ben olmadan önce var değildim ve nasıl olur da ben olan ben, bir zaman sonra ben olmayacağım…

çocuk daha henüz çocukken ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı ağzında geveleyip dururdu,
ama şimdi hepsini yiyor, üstelik mecburiyetten değil.

çocuk henüz çocukken bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
bütün insanlar güzel görünürdü, şimdi ise sadece bazıları.
cenneti gözünün önüne getirebiliyordu, şimdi ise tahmin ediyor.
hiçliği düşünmezdi, bugün ondan ürküyor.

çocuk henüz çocukken hevesle oyun oynardı,
şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
çocuk daha henüz çocukken elma ve ekmek yemek yeterliydi.
bu bugün de böyle.
dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında, hala bırakıyor.

çocuk henüz çocukken bir dağın doruğuna vardığında biraz daha yükseğini arzululardı hep,
büyük bir şehir gördüğünde daha büyüğünü isterdi, bugün de böyle bu.
coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı tepedeki kirazları toplamak için, bugün de böyle bu.
kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken, bugün de bu değişmedi.
sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
bugün de yaptığı gibi.

çocuk daha henüz çocukken
zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca
bugün hala titrer çomak o ağaçta.

oliver hirschbiegel tarafından yönetilen ve stanford hapishane deneyini (1971 yılında yapılan deney) konu alan 2001 yapımı alman filmidir. türkçe karşılığı deney olan film.

Akıl sağlığı irdelenmesi gereken yazar..

Kendini bilmeyen insan tipidir. Ego, öz veya benligimiz (artik ne derseniz) doğal yaşamımızı devam ettirebilmemiz için çok özel bir mekanizmadır. Lakin bazı insan veya insan suretindeki canlıların bu benliklerini sınırlarının diğer bir benliğin sınırın başladığı yerde bittiği bilmezler. Buda oldukca sıkıntı yaratır, bunaltır, yıpratır.

Heath Ledger'ı özledikçe izlenmesi gereken, yine bir Christopher Nolan filmi.

damien comolli