hızlı ve öfkeli serilerinin birini bile izlemedim ama ortamlarda sanki izlemiş gibi yorumlar yapıyorum. yaptığım yorumlar da başkalarından duyduğum nesnel şeyler.. şimdi hobbs and shaw çıkmış, aksiyonun dibini dövüyorlar ama seriden bi haber olduğum için gidemedim ona da.. seri hakkında tek bildiğim başroldeki çocuğun trafik kazasında hayatını kaybetmesi.

Kesinlikle karşı olduğum bir durumdur. Silah güç olarak görülsede,toplum kullanmayı bilmiyor. silah havaya ateş etmek, başkalarını rahatsız etmek değildir, silah korunma amaçlıdır ama bizler bunun tersini yaparız güç olarak kullanırız aslında güçsüzlüktür.

Asıl sorunun ruhsatsız silahlarda olduğunu unutmamak gerek.

bazıları istihbarat servisleriyle doğrudan çalışan ve hatta istihbarat servisi elemanı olan insanlar.

özellikle kendi ülkesinde değil de başka ülkede gazetecilik yapanlar az çok bu türden insanlardır.

bu sebeple çoğu zaman dış haberler servisinde çalışanlar hakkında "lan acaba ajan mıdır ki?" diye düşünmüşlüğüm olmuştur.

bunun haricinde halkı aydınlatmak gibi güzel bir misyonu olan insandır. ama türkiye'de halkı aydınlatmaktan çok "halkı nasıl daha çok uyuturuz?" misyonunu taşırlar.

kendini suçlu hissetmemesi için çocuklara kullandığımız zarif bir cümledir. Ne incelik. Bu durum aynı zamanda çocukken oruçluyken uyuduğumuzda rüyamızda yemek yediğimizi görürdük. Bizede büyüklerimiz hemen böyle derdi. Nasıl oluyorsa aç yatıp, tok kalkardık.

“ halıya basma” repliği ile hala rahmetle andığımız usta sanatkar.

müziğini ve sözlerini beğendiğim güven sözlük şarkısıdır. Öncelikle bu fikri ortaya atan, sebep olan ve şarkıyı oluşturan herkesin emeğine sağlık.

tadını ve kokusunu bir türlü sevemediğim, ham maddesi en sevdiğim çiçek olan çay.

Bu bir rüya yada kabus dediğimiz anlamsiz rüyalardır.
Elimde bir sürü karton kutular geri dönüşüm çöpüne atmak için çöpe yaklaşıyorum. Burasi geri dönüşüm fabrikası olmali diye düşünüyorum. kapınin aralık olduğunu görünce başımı uzatıyorum. birisi beni içeriye çağırıyor sanırım onunla geziyoruz burasi bir devlet binasıymış meğer. çeşitli geri dönüşüm çöpleri goruyorum ayrılmış metaller, kağıtlar, camlar bazı eşyalar; yeni ama onlarda geri dönüşümde. Su patlamış birden doluyor ama kapılar kapalı çok yüksek duvarlı oda ve kapılar. çıkmaya çalışırken suya girip çıkış arıyoruz nefes almaya her çıktığımızda su biraz daha yükseliyor sonuna doğru o kadar az kalıyor ki tavana yapışıp nefes alıyoruz ciğerlerimdeki tüm oksijen bittiği için nefessiz kalmanın verdiği tüm acıyı ve korkuyu hissedebiliyorum. Fragman gibi ara ara olanları hatırlıyorum. kötü olaylara maruz kaldiktan sonra insan bilinci garip bir hal alır ya öyle birşey. derken çıkmanın bir yolunu bulmuşuz ve kurtulmuşuz. Hava yağmurlu, karanlık deniz kiyisinda bir yerdeyim üzerim islak yerde büyük siyahlı beyazlı çakıl taşları var ben bir bankta oturuyorum. Daha başka kişilerde var kurtulan yada yardıma gelen. Birisinin elinden gazeteyi alıyorum ve haberi okuyorum. kaç kişinin öldüğünü, boğularak öldüğünü görünce dehşete kapılıyorum. içimi bir bulantı kaplıyor istemsizce öğürmeye başlıyorum yanındaki kişi hemen üstüne gelmesin diye çekiliyor. O kadar üzgünüm ki içimde büyük bir pişmanlık, ben nasıl kurtuldum. tam üçyüz küsür kişinin kaybi aklım almıyor. nedense kendimi suçlamaktan başka çarem yokmuş gibi sanki bende orda ölmeliymişim gibi düşünüyorum, kurtulduğuma sevinemiyorum. Gözlerimi açtığımda kafam oldukca karisik ve bir bulanti hissi hala üzerimde. rüyam bana çok da anlamlı gözükmüyor. Oysaki orada yaşarken çok gerçekçiydi.

Yıllar önce oyun arkadaşımı, canımı, kardeşimi, abimi, kaybederek yaşadığım durum. Hep yaşasaydı nasıl olurdu diye düşünürken bulurum kendimi. Benim yaşımdayken öldü, yaşasaydı muhtemelen evlenmiş çoluğu çocuğu olmuştu. Çok bakımlıydı, çok dikkat ederdi kendine ama muhtemelen saçına aklar düşmüştü. 2 hafta sonra ölümünün 7. Yılı. Zaman su gibi akıp gidiyor. Sesini unuttum. Bazen yüzünü unutuyorum. Ama acısı hala içimde. Nurlar içinde uyusun..

Türlü işlerde kullanılmak için çoğu ağaçtan veya taştan yapılan, uzun ve geniş kap