Böyle trajedik konularda hep şu geliyor aklıma..
Tüm insanlık olayın vahşetinin derecelerini birbirine anlatıp 'vah-vuh-amaaannn' kısmıyla dertlenirken ben daha vahim bir konunun neden tartışılmadığını eleştiriyorum hep bu konularda..
Olayın içeriğinden çok bu olayın bu hale nasıl geldiğini neden tartışmak istemiyoruz mesela?
Genç kızın hatalı ilişkiden meydana gelen bir yanlış bebek dahi olsa ortada bir can olduğu gerçeğini değiştirmiyor bu durumlar. Öyle ki insanlar eskiden 1 ayda evlenip, yurt yuva sahibi olabiliyorken şimdi o kadar güvenmiyoruz ki onlarca yıl flört ettiğin kişiye güvenip devamını yine getiremiyor oluyoruz.
Daha vahim konu şu ki;Bu genç kız yaptığının yanlışlığını biliyor(çok acı) ancak tıbben mümkün olmayan gebelik sonlandırmasını (muhtemelen) beceremediği için geç kalmış oluyor/oluyorlar!
Ama içlerinde ne kadar büyük bir boşluk var ki hatta daha ileriye gidip kendi canlarını kurtabilmek uğruna -korkudan- başka canlının canına hem de kendi canından olan bir 'can'a kıymış olabiliyorlar.
Bu tarz olaylarda kıyılan bebeği sadece biz sayın seyirciler olarak üzülüyoruz.
Aileler utançlarının nasıl kapanacağı vahşetiyle kendilerini ve durumu kurtarmanın daha doğrusu tek taraflı suçlayıp evladına da sahip çıkmayıp evladının da evladına (öyle ya da böyle) çıkmayacak olup konu zincirleme isim tamlaması şeklinde faciaya dönüyor oluyor.
Benim evladım nefsine yenilip böyle bir hata yapsa/yapacak olsa inanın birini en sevdiğin birini hem de affetmek çok zor ama Bizi yaradan bile milyonlarca suça rağmen affedecekse ben neden affetmeyeyim diye evladıma da sahip çıkıp onun da evladına sahip çıkardım.
Linç yerim belki bunu söylediğim için.
Umrumda değil tabi!
Evladınıza başlarda sahip çıkmadığınız, ona parayla satın alınamayacak ama herkesin de elinin altında bulunan sevginizi göstermediğiniz için başka sahte sevgiler/sevgililer de kucak arıyor olup, telafisi mümkün olmayan trajedik hikayelerin manşetlerini bir gün sizler de süslüyor olursunuz.
giriş yap
kayıt ol
4
0
