Günlerden 15 Temmuz 2016 idi..
Saatler 21:30 sularıydı sanırım.
hızla vakit geçiyordu.
Medyada, basın da konuya kilitli olarak muammalı şekilde yayın yapmıyor ama bir aksilik olduğu her halinden belli olan o gecede zaman daha da hızla akıyor, gecenin boğucu karanlığı ruhumu daraltıyordu.
Bir mesaj ile ne olduğunu bilmeksizin sokağa fırladım sebebini bilmemekle birlikte stadyumun o gece saatinde yanan ışıkları daha da geriyordu beni. Kimsecikler yoktu henüz sokakta. Darbe girişiminden henüz kimsenin haberi de yoktu...
O mahmurlu gecenin kasvetli atmosferine rağmen içimde büyük umutlar vardı. Tek kuruntum annem babamla helalleşemeden ölmekti.
Geçecekti.
Geçti de!
Neler geçti bu da geçecekti!
Ama gecenin o saatinde günlerden Cuma değil, biri de vefat etmemişken yankı bulan, minarelerden yükselen salâ sesleri hiçbir zaman Zihnimden, kalbimden acısı geçmeyecekti...
Dedelerimizin 1960, babalarımızın 1980 darbesini görüp yaş itibari ile 2016 darbesini göstermeden, püskürten kahraman Türk halkının onurlu duruşunu gösteren yüce yaradana şükürler olsun.
Onurluluk ve kahramanlık destanını gösterdiği varmış gibi adı üstünde olan”demokrasi ve Milli birlik günümüz” üçüncü yıldönümünde kutlu olsun.
15 Temmuz Milli destanın yıl dönümünde şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyoruz.
Kahramanlar can verir, yurdu yaşatmak için!
1
0
giriş yap
kayıt ol
