Son üç saattir, üşenmeyip aylar önce yazdığım entryleri bile eksileyen, benden gerçekten hiç haz etmeyen, muhtemelen başkalarının görüşlerine saygı duyulması gerektiğini savunan yazar. Hayır, ne olmuş yani izmir marşını yazdıysam. Sözlüğe bir giriyorum 48 kırmızı, bir umut bir mutluluk bendeki. Kim bilir kaç artilandim düşüncesi, derken ( bu arada artilayanlara teşekkür ederim) bir bakıyorum 30 küsur eksi. Ne hakkın var umutlarımı öldürmeye. Bu arada mehter marşını da severim, bunu da bil isterim (swh).