giriş yap
kayıt ol
epey eskiden yazdığım bir hikaye:
beyaz elbiseleri ile sırtını ay'a dönmüş ve yıldızları seyrediyordu. parlak sarı saçları ay ışığında parlıyordu. gözleri de sanki yeryüzüne indirilmiş bir çift yıldız gibi parlıyordu. maskesini çıkartmış olduğu için yüzünü daha net görebiliyordum. zayıf ve uzun bir yüzü vardı. nedense bu yüz bana hiç yabancı gelmiyordu. ama daha önce de hiç görmemiş gibiydim.
saklandığım sütunun arkasından çıkmaya karar verdim. ben de onun gibi maskemi çıkardım. ürkmemesi için adımlarımı atarken ses çıkartmaya çalışıyordum.
"iyi misiniz hanımefendi? çok solgun görünüyorsunuz."
"ah, iyiyim evet. sadece dans biraz başımı döndürdü." dedi olağanüstü sesiyle. böyle bir sesin eşi benzeri var mıydı? benimle dans ederken hiç konuşmamıştı. tek yaptığı gözlerini gözlerimden alamamasıydı. bir şeylerden ürküyor gibiydi. bedenini hafifçe kasmasından bunu anlamak mümkündü. ama yine de sanki o gece tek istediği benimle dans etmekti.
"koruda biraz yürüyüşe ne dersiniz?"
"evet, olabilir."
elini tutup kaldırdım ve koluna girdim. sanırım bana karşı hisleri olduğundan solgun yüzüne tekrar renk geldi.
"sizinle daha önce hiç karşılaşmış olabilir miyim?" diye sordum.
"evet. ama kim olduğumu söyleyemem. buraya sadece kalbimdeki duyguların doğruluğunu öğrenmek için geldim. yaşadıklarım da gösteriyor ki size karşı hissettiğim şeyler gerçekten de doğruymuş."
"ama bu maske ve bu giysiyle beni nasıl tanıdınız?"
"kim olduğumu az çok açığa çıkarma riski taşısa da sanırım size karşı sadece doğruları söylemem gerekiyor. hangi maskeyi ve hangi giysiyi bu baloda giyeceğiniz konusunda bilgi sahibi olmam çok kolay bir şey."
"yoksa bir tür casus musunuz?" diye sordum.
"hayır, ama sanırım sorularınızın konusunu değiştirseniz çok daha iyi olacak" dedi. sesinden heyecanlandığı beli oluyordu.
yaz mevsiminden ötürü koru epey canlıydı. böcekler ses çıkartıyor, bir yerden bir yere gidiyordu. küçük havuzlardan çıkan seslerle küçük canlıların sesleri birbirine karışınca huzur verici bir müzik ortaya çıkıyordu. üstelik koluma girmiş olan olağanüstü bir kadınla yürüyordum. dolunay, gecemizi aydınlatan bir lamba vazifesi görüyordu. ama kadınla bana sessizlik hakimdi.
sessizliği bozmak için "söylesenize, yoksa siz şu masallarda anlatılan külkedisi misiniz? bu gece sonunda hizmetçiliğe geri mi döneceksiniz?" diye sordum. bu soruya kadar gergin ve ürkek davranan kadın kahkahalarla gülmeye başladı. sanırım yaşadığı gerginlikten ötürü sinirleri boşalıyordu.
"hanımefendi, iyi misiniz?"
"evet, özür dilerim, iyiyim. bir an kendimi kaybettim."
hala gülmeye devam ediyordu.
"yanlış anlamayın. hizmetçileri hor gördüğüm yok. sadece sizin beni bir daha göremeyeceğinizi düşünüyor olmanız komikti. siz bilmiyorsunuz ama ben sizin sürekli yakınlarınızdayım. zaten sizden hoşlanmaya başlamam da bu sebeple oldu. keşke size daha uzak olabilseydim. ama o kadar yakınım ki, en sonunda kalbimi ele geçirdiniz."
"ama siz kimsiniz? daha önce sizin gibi bir kadına rastlamadığıma eminim. yakınlarımda da sizin gibi bir kadın bulunmadığına eminim. ama gerçekten de sanki daha önce defalarca karşılaşmışız gibi hissediyorum. keşke sırlarınızı açsanız da kim olduğunuzu öğrenebilsem."
"ama buna imkan yok" dedi kadın üzüntülü bir sesle. "sizinle vakit geçirebileceğim tek zaman bu geceydi. sanırım onda da her şeyi batırdım."
"gece henüz bitmedi."
"ama bitecek."
"bitene kadar buradayım."
alçak bir duvarın üzerine oturduk. dolunay karşıdan bizi seyrediyordu. başını omzuma koydu.
en son hatırladığım sözü "seni öpersem her şey bitecek." oldu.
sabah duvarın dibinde uyandığımda yanımda kimse yoktu.
3
0
1
