99 depreminde babamın bir arkadaşı bütün ailesini kaybetmiş, hep anlatırdı. O kadar uzak o kadar imkansız gelirdi ki yaşanılan şeylere anlam veremezdim. Empati kuramazdım bir nevi. 6 şubatta hayalini kuramadığım şeyi yaşadık. Uyku düzenim alt üst olmuştu geceleri hep uyanıktım. Deprem başladığında yaşadığım yere 100 kilometre civarı uzaklıktaki arkadaşımla konuşuyordum. O bağırmaya başladığında ben hala ne olduğunu idrak edememiştim. O kadar uzun sürdü ve o kadar şiddetliydi ki kıyamet kopuyor sanmıştım. Normalde depremden korkmazdım soğuk kanlıydım ama deprem anında dilim tutuldu, ölmeyi bekledim. Yerini dolduramayacağım kayıplarım oldu. Bu bölgede yaşayan herkesin en az bir tanıdığı öldü zaten. Üstünden 3 yıl geçti dile kolay, 37 ay, onlarca hafta. Hala konusu açıldığında herkes ilk defa anlatıyormuş gibi anlatıyor yaşadıklarını. Kayıplar tekrar anılıyor, tekrar yaşıyoruz sanki her şeyi. Çok doluyuz bu konuda atlatabilmiş de sayılmayız. Umarım tekrarları yaşanmaz, umarım ders almışızdır. Vefat edenlerin mekanları cennet olsun.
4
0
giriş yap
kayıt ol
