İçi dolu, mantıklı ve anlamlı olsa bile, eleştirenlerin dahi hiçbir şey yapmadığı gerçeklik.
Evet eleştiri, eleştiren bir popülasyon toplumu ileriye taşır, hatalarını gün yüzüne çıkarır, dahası öz eleştiricilik ile kişisel gelişime destek olur konusunda hem fikirsiz ancak gerçekten Türkiye de durum böyle midir? Hemen hemen her konu hakkında birşeyler biliyormuşçasına ileri sürülen argümanların sadece \"laf\" olsun diye söylendiğini düşünüyorum artık. Örneğin bir üniversite ortamında yenilenebilir enerji kaynaklarının şiddetli savunucuları bunun gerekliliklerini, doğaya pozitif, en azından negatif olmayan etkilerini, gelecek 100 yılda kaynaklar tükendiğinde bir ülkeyi nasıl öne atabileceğini ballandıra ballandıra anlatıyorlar güzel. Ancak kendileri bir enerji şirketi kuracak olsalar ve \"yenilenemeyen\" enerji kaynaklarının bin kat daha çok kazandıracağı halde yine de solar system ile uğraşır mısınız sorusunu sorduğumda; ben kârıma bakarım, herkes kârına bakar, bunun için kâr amaçlı gütmeyen devletin çalışması gerekiyor gibi saçma sapan cevaplar alıyorsunuz. Yani bizler sadece eleştirmeyi seviyoruz ancak eleştirebilmek için belli bir donanım ve etik bilgisine de sahip olmamız gerektiğinin farkında değiliz.

Not: bu entry, herşeyi eleştiren insanları eleştirmek için yazılmıştır ve paradoks içerir.

Sadece belli bir zümrenin değil, çoğunluğun temsilini hedefler.
Çoğulculuk türkiye gibi ülkelerde iğdiş edilmiştir.
Çoğunluğun çoğulculuğu esas alınmışsa, koyasın öyle çoğunluğa..

Tarihte çeşitli sebeplerle sıkça yaşanan durum.

rektörün sözlüğe girmesi yasaklanmalı.

saçma sapan nicke sahip olan niteliksiz bir yaratık. değil tabii ki.
zerre abartısız ülkenin en iyi grafikerlerinden. bunu da katıldığı yarışmalarda fire vermemesinden belli etmiştir. tasarımlarını görürseniz hak verirsiniz.
yan meslek olarak taşıdığım ve yıllardır emek verdiğim dijital pazarlama alanında, daha yeni olmasına rağmen benden daha nitelikli bir şekilde ustadır.
görsel düzenimiz, tasarımlarımız, reklam afişlerimiz vs. hepsi bu arkadaşın elinden çıkmaktadır. onursal ünvanı hak eden arkadaşımız.

prof. dr. aziz sancar'ın nobel kimya ödülü kazandığı konu.

1 haftadır okula hiç gitmedim. 2 yapalım biz onu. Birilerine okuldan nefret ettiğimi, evden her 'derse gidiyorum' diye çıkışımda aslında deli gibi bir kazaya kurban gitmeyi istediğimi, her sınav öncesi “allah'ım stres altında çocuklar bile kalp krizi geçirebiliyor. neden hiç bana bu zevki yaşatmadın” diye dua ettiğimi anlatamıyorum.

Hani metrolarda 'sarı çizginin gerisinde bekleyin' anonsu var ya. Siz yine çoluğu çocuğu gerisinde tutun ama önünde olmak pek bir şeyi değiştirmiyor söyleyeyim. Özellikle küçük ayaklara sahipseniz.

Kendini yenileyememek, tekrarlar sonucu tekdüze hale gelmek, işlevini yitirmek; kaybetmek.

profil fotoğrafım neden değişti acaba ben barkodla mutluydum...

Yanmışım Sönmüşüm Ben