Geçen yıllarda minik bir suriyeli kız çocuğundan kan alacaktım. Şu koca memlekette,şu buz gibi havada çocuğun üstündeki kıyafetler biraz canımı sıktı. Hazırlığımı yaparken biraz konuşup heyecanını ve korkusunu tartayım dedim. Baktımki çocuğun gözlerinde "ne olabilir ki, ne kadar canımı yakabilirki, ben evimi,okulumu,anılarımı,memleketimi bırakıp gelmişim" havası esiyor. Sakin mülayim bir çocuktu. Turnikeyi bağladım böylesi sakin çocuklardan kan almak oldukça kolay olur doğrusu. Kan alma işlemine başladım göz ucuyla yüzünü ve tepkilerini kontrol ederken sessizce göz yaşı döktüğünü gördüm. İçim parçalandı. Çok acıyor diye çığlık atsa bu kadar etkileyemezdi beni.. sanki bağırmaya,ağlamaya hakları yokmuş gibiydi. Sanki aldıkları hizmeti ellerinden kaybetmemek için ölesiye susmaları gerekiyor gibi. "Çok cesaretliydin bu yüzden sana bir ödül vereceğim" diyip bir oyuncak bebek uzattım kendisine. Gözleri parladı ama nasıl bir parıltı. Ayakkabısının yıpranmışlığı,kıyafetinin inceliği,renklerin ağarmışlığı, başındaki tokanın maydanoz lastiği oluşu hiç önemli değildi. Elindeki bebeği annesine göstererek yanımdan uzaklaştı. Hiçbir çocuğun bu duyguları hissetmesini kabullenemiyorum. Bazı duygular yetişkinler içindir ve çocuklara yakışmaz..
0
0
giriş yap
kayıt ol
