Alakasız günün bir karanlık gecesinde, radyoda çalan o mahmur çalan şarkılardan biriydi belki de tüm hüznün sebebi...
Mesela ne demişti o şarkıda Resul Dindar;
''Gittiğinde Anladım!''
Hüznün sebebi tek başına şarkı/ şarkılar değildi, Resul'un ağlamaklı sesi hiç değildi. Kırk yıldan fazla hatır bırakan, acı da olsa tadı, geçirilen en kaliteli zamanların, kahveli günlerin bir daha olmayacak olmasıydı belki de...
Ebru Gündeş'in de dediği gibi de olmuyordu...
''Kadere inat, seni baştan yaşayacağım!'' demek koca yalandan ibaret olurdu kimi zaman.
Mor salkımlı dar sokakların erguvan kokusu arasında bir daha yürüyemeyecek oluşuydu belki de bu tarifsiz duygunun sebebi...
Herkese yalan konuşup en deli zamanlarını geçirebilmek adına yapılanları aklına getirdiğinde arkandan mızrak yemiş gibi kanatır mıydı tüm hatıralar.
Athena Gökhan bile ''Gitme Kal diyemedim!'' demiş, biz ne diyecektik ki. Gittiği yerde mutlu olsun istersin. İyi arkadaşlar birbirinin en mutlu olduğunu istemez miydi ki!
Hakan Altun ''Duyanlara Duymayanlara'' dese ne olacak, ne geri gelirdi ki elden. ''Ama her şey her şey senin için, dualarım demiş Cengiz Kurtoğlu! ''
Dualarla uğurladığın, Allah'a emanet ettiğin en yakın arkadaşını en güvendiğine emanet etmişsin daha ne istenir ki, ne de sitem edilirdi ki..
Her Eylül'ün sonu olduğu gibi bu güzel dostluğun da zamansal sonu olduğu gittiğin de anlaşılmıştı.
Ahmet Kaya'nın da dediği gibi;
''Kendine iyi bak, beni düşünme, su akar yolunu bulur!'' du biliyorduk.
Belki bir daha görüşemeyecektik ey güzel dost ama her dinlediğin şarkıdan selam gönderip, çak yapacağımızı hiç unutma! dersin içinden. Ama hep içinden...
O öyle bir arkadaştır ki, öyle mutlu olsun istersin ki gittiği yerde çok mutlu olsun diye tüm güzellikleri de, hatıraları da Bebek Sahili'ne gömüp sonsuzluğa uğurlarsın.
Yolun açık olsun!
giriş yap
kayıt ol
2
0
