yaygın bilinen yanlış bilgiye göre sanıldığı gibi tanrının reddi düşüncesi değildir. en baştan etraflıca felsefesi olan bir inanıştır. herhangi bir dinin mensubu kişi nasıl ki bir yaratıcıya, evrene dışarıdan dokunan bir ele inanıyor, ateist de tam tersine; evrene dışarıdan dokunabilecek bir elin olmadığına, bir yaratıcının yokluğuna inanır.
dolayısıyladır ki bir ateiste göre bir din sahibinin inanmış olduğu tanrı, tarihsel bir kurgudan ibarettir. ateizme yöneliş bir bireyin çok farklı dönemlerinde görülebilir. birey tanrı düşüncesini dünyaya geldiği andan itibaren kabul etmemeye elverişli olabilr ki bu oldukça endek görülen bir örnektir. diğer taraftan, tanrı düşüncesine hiçbir direniş göstermeden kültürel enjekteyi kabul edip bu düşünceye bağlı olarak yetişen birey farklı bilgi edinimleri sonucunda tanrısızlık fikrine yönelebilir ki bilinç bir zaman aralığında tanrıyı var kıldığından tanrısızlığın benimsenişi en baştan tanrı düşüncesini reddeden bireyde olduğu gibi olmayacaktır. tanrısızlığa yöneliş kendi argümanlarının altyapısını inşa etse de her zaman bir ama kuşkusu zihnin bir köşesinde nöronları ara ara tırmalayacaktır ve bu tırmalama da kişinin dini alandaki kimliğinin ateist olmaktan çok agnostik olarak tanımlanmasına yol açacaktır.
ateist olmak zordur. hele ki bir tanrıya inanırken tanrısızlık düşüncesine yönelmek başlangıçtaki kültürel inşadan ötürü aranan yolun tanrısızlık düşüncesine değil tanrının reddiyesine çıkmasına sebep olur.
1
0
giriş yap
kayıt ol
