Konuşmak bi yana ben kendi kendime soru sorup cevaplıyorum.
+bugün bu yoldan mı eve yürüsem?
-çok karanlık ya, her zamanki yoldan gideyim.
+bir şey lazım mı acaba eve?
-yok ya, değil bence.
+zaten açık market yoktur bu saatte.
Bazen trip bile atıyorum kendime.
+bu giydiğin yakıştı mı hiç şimdi sana?
-aman sanane be slk
Aynadan bide dudak kıvırma hareketi ile göz kırpıyorum.
Şu zamana kadar bi sıkıntı yaşamadım ama varsa önereceğiniz bi klinik vs talibim. Güzeldir be insanın kendi kendine konuşması. Psikolojik bir sorunun olduğunu gösterir mi bilemem.
Göz pınarlarım kurumuş da yağmur bekliyor sanki ama yok, yağmıyor. Suları çekilmiş baraj gibi hissettiriyor bu durum. Tam ağlayacağım dediğim anda gidiveriyor gözyaşları.
Kısa süreli olma olasılığı hayli yüksek olan, bolca sürpriz barındıran ve risk taşıyan bir ilişki türü. Yalnız daha önce hiç duymadığımı da belirteyim. Bu da yeni nesil iliskilerden herhalde
hayal edince istemsiz haykırdığım durumdur.
-binali abi gelirken ekmek almışmıydın.
+ben buna cevap veremem. youtube
-bahçeli abi kaç tane ekmek alayım?
+kırk tane.
Püskeviti çaya banıp, “Bınalıığğğ yine eridi içine düştü; yaşasın mhp'nin 40. Yıl dönümü!” ve “devlet yine Erzincan tulumunun yanında” diyologlarını duyabileceğimiz muhteşem ev arkadaşlarıdır.
Benim ev arkadaşım, Süleyman Soylu olsun. Aksiyon severim ben.