Sözlük yazarlarının korkuları

haksız olmak.

haksız duruma düşmekten resmen korkuyorum. bu uğurda kimseyi tanımam.
çingene stayla

Bilinmezlik.

Bilmediğim her şey beni gerer.

Kaldırımda yürürken bayılıp arabaların altında kalacağımdan korkuyorum. O yüzden genelde geniş kaldırımları veya duvara yakın olan taraftan yürümeyi tercih ediyorum. Böyle saçma sapan bir korkuyu dillendirdiğim için kendimden de utanıyorum.

Büyüdüm geçmedi,hocaya gittim geçmedi,evlendim geçmedi,anne oldum geçmedi, hala geçmedi hala geçmedi. Herkes uyuyorken kendi evimde olmama rağmen uyanık kalamıyor,kapıdan biri kafasını uzatacakmış gibi hissediyorum,hatta yürürken arkamda dolaşan biri olduğunu düşünüyorum. Ne saçma değil mi. Anlatırken bile utanıyorum ama ben bunu yaşıyorum. Bu korkuyu atlatamıyorum.

İftiraya uğramak yazacaktım ama daha beteri kendini anlatmaya çalışmak galiba.. bir iki sene önce manyak bi kadın vardı otobüste. Kendi halinde duran adamın birine "aaa taciz etti beni!" Diye bağırdı. Oysa adam benim görüş alanımda olduğundan bunun bir iftira olduğu açıktı benim için. Fakat caanım memleketimde kadının beyanı esastır diye geniş anlamlı bir uygulama var. E otobüsteki yer darlığından bunalan insanlar bu iftiraya uğrayan adama bir girdiler, allah yarattı demediler, dövdüler. Otobüsten adamın posası düştü resmen. Polis geldi, olay karakola taşındı ve ne oldu dersiniz? Kadın psikolojik rahatsızmış.. Adam yediği bi kamyon dayakla kaldı.. ölebilirdi de..