çocuk

ömür boyu süren vicdan azabıdır. Daha anne rahmine düşünce sağlıklı bir şekilde kucağıma almak nasib olacak mi diye endişelenmeye başlarsın. Kusacağını bile bile omega3ü aman eksik kalmasin diye balıklar yedirtir, burnunu tikaya tikaya sütler içirtir insana. Doğduktan sonra karnı yeterince doyuyor mu?, yeterince vitamin, minaral aliyor mu? diye, hep aklını kurcalar. Bebekken ah bir yürüse, bir konuşsa dersin; büyüyünce de ne çabuk büyüdü kereta diye hayıflanırsın. geceler boyu seni uytmayan gazını, dişini dert sayıp hüzünlenirsin. Ama büyüdükçe dertlerinde büyüyeceğini anlamak çok zamanını almaz. Arkadaşları yan mı baktı?, öğretmen kulağını mi çekti?, deyip ayağa kalkarsın. Ama en çok da senden zarar görür, emanetin. Hangi okul iyisi, hangi meslik uygun hiç bilemezsin. Bir bırakta kendi karar versin. Evlense bir dert, evlenmese bir dert, hayırlısı olsun dersin.
Asla layıkıyla annelik, babalık yaptığını düşünemezsin. Çocuğu olmayan bir kere üzülür yok diye, ama sen omur boyu vicdan azabı çeker durursun. Okudukca bunlar da ne boyle?, saçma sapan şeyler dersin. Ancak anne baba olunca anlayabilirsin. Ah annem, babam dersin...