itiraf köşesi

Ağustos ayından bu yana ruhen çökmüş durumdayım en azından hissettiğim bu . Haziran ayında annemin boğazında yemek yerken sürekli takılmalar oluyordu , en sonunda randevu alınıp gidilmişti. Endoskopi yapılırken yemek borusu etrafında kitle görününce doktor endoskopiyi yarıda kesti ve üniversite hastanesine sevk etti.

Üniversite hastanesinde ve diğer özel sağlık kuruluşlarında yapılan kontroller tek bir sonuca çıkıyordu ; kanser .

Ağustos ayında ki tedavilere başlanılmadan önce birçok testler yapıldı. Staja başladığım gün ile birlikte annem de haftanın 5 günü her gün radyoterapi ve haftalık 1 kere olmak üzere kemoterapi almaya başladı. İlk başlarda alışamadım tabi insan nasıl alışır ki böyle üzücü bir olaya. İlk haftalar nispeten iyi geçti ama tedavi sonlarına doğru alınan ilaçlar ve tedaviler yüzünden durum biraz kötüye gitmeye başlamıştı .

Tedavi bittikten sonra ki ilk 1 ay belki de en kötü zamanlardı. Ne yemek yenebiliyordu ne de su içilebiliyordu. Bunun neticesinde kilo da verilmişti , belli oluyordu . Evde de ister istemez bir huzursuzluk halı oluyordu kimse iyi değildi iyi hissetmiyordu.

Daha sonraları düzelmeler başlamıştı , rahat yemek yenilebiliyordu , hayat enerjisinin geri geldiği aşikardı. Uzandığı yerde saatlerce ağrı çektiği için oturan annem , şimdi istediği gibi gezebiliyordu çabuk yorulmuyordu.

15 günden kısa zaman içinde verilen test sonuçlarına göre doktor kitlenin şu anki durumuna bakıp ameliyat ya da tedaviye devam edilmesi gerektiğini söyleyecekler , iyi bir haber herşeyi değiştirebilir.