yazarların yürek sızlatan çocukluk anıları

Yazları dayımlar, teyzemler, kuzenler memlekete gelirlerdi. Anneannemde kalırlardı. Annem ile bende her Allahın günü anneanneme giderdik. Dayımları görmeye. Durumumuz da baya kötüydü o zamanlar, ne yiyecek ne giyecek vardı. Neyse yaşları yakın 8,9 kuzendik. Günde en az 3 defa bakkala inilir şeker çikolata cips alınırdı. Hep içimde kalırdı bir şeyler. Genelde 25 kuruş verirdi annem veya anneannem, bi cips alır çıkardım. Bir gün yine bakkala gidecek herkes annem para vermedi, inmedim bende. Bi geri döndüler bir sürü abur cubur. O zamanlarda okula bile gitmiyorum. Taş çatlasa 5 yaşında varım yokum. Banada almışlardır diyip mutlu olmuştum. Sonra bi baktım herkes kendine almış. Öyle zoruma gitmişti ki hatırladıkça içim parçalanıyor. O gün ki gibi üzülüyorum..

Küçükken annemin kuzenleri çoluk çoçukk Birgün bize geldi. Yaşıtlarımla balkonda oynuyoruz. İçimizden bir arkadaş acayip esmer ve zayıfdı. Çok severdim onu. Canım arkadaşımdı o benim..
Sonra oyun oynarken kimse onun elini tutmadı.. çok siyahmış rengi. Elbisesi çok çirkinmiş. boğazıma ağıt çökmüştü.. arkadaşım küsmüş kenarda çömelmiş oturup bizi izliyordu.. gittim teselli ettim onu. Ben elini tuttum oyuna getirdim. Sonuçta benim evimde benim balkonumda oyun oynuyorduk. Söz sahibi olan bendim. Kimse birşey demedi ama suratları beş karış.. neyse ip oynamaya başladık. Arkadaşımı dışlayan kız her ipe girdiğinde ya hızlı sallar ya ipi yukarı çeker düşmesini sağlardım.. tamam benim yapmış olduğum davranışda güzel birşey değil ama söz konusu ırkçılık olunca intikam kaçınılmaz oluyor benim balkonumda.

Sanırım bu başlığa yazabileceğim çok anım var.

Daha memleketin nadir yerlerine doğalgaz gelmiş o nadir yerlerde oturmadığımızdan biz soba kullanıyorduk.. bir oda ısınıyor. Diğer odalar buzzz. Oturduğumuz oda dışında her yer zifiri karanlık.. daha 1. Sınıfa başlamamıştım..
Günlerden perşembe.. herkes pür dikkat kurtlar vadisini izliyor. Benimse tuvaletim geliyor gitmeye korkuyorum.. odadan çıksam arkamdan kapı kapanacak. Zifiri karanlıkta kalacağım.. ne yapsam ne etsem. Aklıma her zaman kullandığım bahane geliyor.. bekliyorum reklam olsunki abimi ikna edebileyim.. neyse reklamlar başladı.
-Abi ışığa elim yetişmiyor tuvalete gidicem dedim. Duymamazlıktan geliyor. Daha çok sıkışıyorum.
-Abi hadi nolur gel!
yalvardım, yakardım ikna ettim.
Tuvaletin önüne gelince
-abi nolur beni bekle hemen çıkıcam korkuyorum dedim .
- tamam hadi bekliyorum çabuk ol dedi..
Işık hızıyla işimi bitirdim. Ellerimi yıkadım kapıyı bir açtım. Abim içeri gitmiş.. kapı kapanmış. Ben tuvaletin ışığını kapatsam önümde up uzun bir koridor var. içeriye koşana kadar sanki biri beni yiyecekmiş hissi ödümü kopardı.. gözümden bir yaş döküldü. Işığı kapattım şarkı söyleyerek ve aynı zamanda koşarak oturma odasına gittim. İçeri girdim abimin suratında p.ç smile dediğimiz olay. İçimden bissürü beddua ediyorum inşallah sende korkarsın, insallah sende karanlıkta kalırsın.. çocukluk işte ne gibi nedenlerim vardı da o ışığı açık bırakmıyordum yada anneme bu korkudan bahsetmiyordum bilmiyorum..