itiraf köşesi

Daha çok küçükken utanmakla hoşlantıyı ayırt edemiyordum ve utandığım herkesten hoşlandığımı sanıyordum..

Herkesten nefret ediyorum.
Eskiden her şeye gülen, neşeli bir insandım. Sonra beni bu hale getirdiler. En sevdiğim insanlara karşı bile içimde az da olsa nefret duygusu barındırıyorum ve bu beni asla rahatsız etmiyor.

hızlı ve öfkeli serilerinin birini bile izlemedim ama ortamlarda sanki izlemiş gibi yorumlar yapıyorum. yaptığım yorumlar da başkalarından duyduğum nesnel şeyler.. şimdi hobbs and shaw çıkmış, aksiyonun dibini dövüyorlar ama seriden bi haber olduğum için gidemedim ona da.. seri hakkında tek bildiğim başroldeki çocuğun trafik kazasında hayatını kaybetmesi.

maneviyatımın güçlü olduğu bir zaman epey sıkıntılı bir süreçten geçen arkadaşıma şifa olmuşum. şimdi ben batarken o elimden tutuyor. nasıl hissettiğimi bilmiyorum. ama sözleri inanılmaz tesir etti. şunun farkına vardım, bazı insanlar bana yük oluyor ve onların hayatımın içine tükürmesine ben izin veriyorum. hem de mütebessim bir çehreyle. Bu hareketimi de olgunluk belirtisi zannediyorum. yok arkadaş! yeter artık.

bi tanesi söyle dedi, sana manevi olarak zarar veriyorum. Bu durumun farkındalar. istedikleri gibi hayatıma girip çıkıp at koşturabiliyorlar. aynı zamanda kariyerlerinde zirveye koşuyorlar. ben ne yapıyorum peki? ah ben atım sözlük. At kafalının tekiyim. Bundan sonra radikal bir karar alıp hiçbirine müsade etmeyeceğim. sevdiklerinden hayatımda değiller, yaralamak için benimleler.

Küçükken abimler den dayak yediğimde acımasada ağlardım. Pişmanım..

erkek arkadaşımı aldatıyorum.

yaklaşık 2 yıldır yaşadığım şehirden yine kendi başarısızlıklarım yüzünden yarın ayrılacağım, bu durum beni üzüyor. tüm hayatımı neredeyse buraya entegre etmiştim tekrar geri dönüp her şeye baştan başlamak o kadar zor geliyor ki. artık çok sıkıldım rüzgarda savrulup durmaktan ama bir tık bunun sorumlusu olabilirim.

yakınlarım o kadar çok söylüyorlar ki sorumluluk almaktan kaçtığımı, artık çocuk olmadığımı. yoruldum sözlük koşturup durmaktan, yarının ne olacağının belli olmamasından ve bunların düzelmesi için hiç ama hiçbir şey yapmıyorum içimden gelmiyor. kafam çok ama çok karışık.

bunların hepsini geçtim evi toplamak zorundayım kim yapacak şimdi o kadar işi ya...

Nereye kaçacağımı bilmez bir halde sığınacak yer ararken buraya denk geldim. Bir zamanlar üye olmuşum mail adresimin kullanıldığına dair uyarı alınca hatırladım.
Buraya fazlasıyla yabancıyım. Umarım uyum sağlarım. Artık buralarda olacağım gibi görünüyor.
Herkese iyi yazmalar.