itiraf köşesi

hayalimdeki dişi cinsi insanlarla çok olmadık zamanlarda olmadık yerlerde tanışıyorum. ondan sonra kaybediyorum hepsini"seni annenden başka kimse gerçekten sevmez" sözü tam bir yalan.

insanın annesi bile çoğu zaman gerçekten sevmiyor.

hristiyanlar için not: insanı tanrı'dan başkası sevmiyor, bu da böyle bir gerçek. zaten mezmurlar'da davut bundan bahsediyordu sanırım.

insanların sorun yaşadığı yerlerden alışveriş yaptığım halde hiç sorun yaşamadım bugüne kadar.

aras kargo 1 günde kargomu getirdi.

d&r kitabımı hemen getirdi.

ama sadece amazon'un epey saçma bir iş yaptığına tanık oldum bir kere.

bir kitap almıştım amazon'dan. ne hikmetse benim adresimin almanya'da olduğunu düşünmüşlerdi (adreste türkiye yazmasına rağmen). ingiltere'den yola çıkan paket almanya'dan tekrar ingiltere'ye döndü ve sonra tekrar bana geldi.

İnanılmaz canım sıkıldı. Birden, durduk yere... sanırım paralel evrende dertlerim derya oldu. Yada bilmediğim bir ikizim var.

Umarım ikizim vardır. Zira Paralel evrendekine ulaşmak çok zor.

Yılın son gününe bak; gözümü zor açıyorum.

2019 için kendime kural; haftada bir gününü ölsen de boş bırak. 4 aydır haftamda 1 günüm bile boş değildi ve daha finaller bile başlamamışken ben ölüyorum!

bugüne kadar çaldığım enstrümanlara bakınca sanki çalamayacağım enstrüman yok gibi hissediyorum.

piyanosundan basına, gitarından flütüne her bir enstrümanı belirli süre çaldım.

neyi çalamam ki acaba? şimdi bunu merak ediyorum.

bence bateri çalamam. bana en uzak enstrümanlardan birisi.

bu arada hayatımda aldığım müzik konusunda en ilginç teklif "ya sen bas gitar çalıyorsun, kontrbasçı lazım çalar mısın?" oldu. bunu diyen de konservatuvar hocasıydı. reddettim tabii ki. olmazdı öyle saçma şey hocam, sizin benden faha iyi bilmeniz gerekirdi.

buraya ergen gibi "kimse beni sevmiyor" yazmak istemezdim ama hakikaten öyle olduğunu düşünüyorum.

ama şu da var ki, şu an depresyonda değilsem bunda kitapların etkisi çok fazla. özellikle schopenhauer hayata bakışımı çok değiştirdi.

lakin schopenhauer gibi ben de bir erkeğim. hala en zayıf noktam kadınlar ne yazık ki... onun da öyleydi.

hiçbir şey koymuyor da, hitler'in bile bir kadın tarafından sevilmesi çok koyuyor be sözlük. hitler kadar bile olamadım şu dünyada. adam gerçekten sevilmiş, yoksa eva braun, hitler'le ölüme gider miydi hiç?

eva braun gibi benimle ölüme bile gidecek bir sevgilim olsun isterdim. ama deli dumrul'da da gördüğümüz üzere insanın ne ailesi ne de sevgilisi aslında o insanı çok seviyor.

sanırım eva braun, kadınlar arasında bir istisina.

neyse, ben de sevilmeyivereyim. eşimin aldattığını 20 yıl sonra öğrenmektense hiç sevilmemek daha iyi.

Hocanın biri bir kitabında 'sinema bir sanat değildir' demiş. 2 dönemdir sanat tarihi bölümünden sinema tarihi diye bir ders alıyorum; 4 yıllık güzel sanatlar fakültesinde sinema bölümü var ve sinemanın bir sanat olmadığını iddia eden kişi bir edebiyat fakültesi akademisyeni.

1 saattir adamı boğma, asma, çarmıha germe ve sinir uçlarına elmas tozu basma hayalleri kuruyorum. Bir miktar sadist olabilirim, azıcık. Mini minnacık...

Neyse ki içimdeki iflah olmaz sadiste genellikle sahip çıkabiliyorum.

Not: Keşke bazı gevşek insanlar gibi 'Kontrolümü kaybettim, kendime engel olamadım' diyip bir kaç sapığa uygulasam şunları... otokontrol sahibi olabilmek evet mükemmel bir şey ancak her mükemmellik iyi değil maalesef.

Uzun süreli arkadaşlığım, sürekli kullandığım sosyal medya hesabım, senelerdir devam ettirdiğim herhangi bir uğraşım ve saire... olmadı. Olamıyor. Bir kitabın sonuna geldiğimde artık bitirmiş olmak için okurum, bir filmin sonuna doğru artık sıkılmışımdır. Baştaki heyecanımı diri tutmam çok zor. Ailem bunu çok iyi biliyor ve benden artık bıktıklarını düşünüyorum. Sürekli bahsettiğim arkadaşlarımın bir süre sonra adını anmıyorum, her sabah kalktığımda yeni bir fikir ile uyanıyorum. Her şeye ilgim var. Her şeye! Ben yorulmasam da çevremi yorduğum için bazen üzülüyorum, ama kendimi değiştirmeye çabaladığımda boğuluyorum.

Her işin çırağı olacağıma keşke bir işin ustası olsaydım, yazık.

Özleyip özlemediğimi bilmiyorum, ama kendime yeni uğraşlar bulmam gerekti. Mesela sözlüklerde yazıyorum, oyun oynuyorum. Kafamı meşgul ediyorum. Gerçekten güzel günlerimiz oldu acı veya tatlı geriye baktığımda güzel olduğunu görüyorum. Kendimi alıştırmam zor oldu, ama iyiyim galiba sözlük. Sanırım güzel aşkların bedeli de bu, yarım kalmışlık. Ama dünyada 7.5 milyar insan var değil mi?

Özledim.