eskisi kadar keyif vermeyen durumlar

Henüz gözlerimin etrafında ''kaz ayakları'' oluşmamasına rağmen, büyük sabır gösterip onurlu mücadelemi yürüttüğüm yaşam savaşımda, omzumdaki yüklerin ağırlığını, vicdani sorumluluklarımla harmanladığımda; çöktüğümü, hatta ruh yaşımın ''81'' olduğunu hissediyorum.

anhedoni gibi ruhsal durumlardan değil, sanırım göz doygunluğumdan olsa gerek, kendimle ilgili bir şeyler yapmaya karar verdiğimde artık çok ta heyecanlanmadığımı farkettim. Neydi bunlar;
-Sürekli konum değiştirmek, yeni insanlar tanımak, bilim ışığında kendimize yol bulmak etc.
Ama bu süreçte zamanla şunu anladım ki; Dünyevi daha doğrusu maddesel kaynaklara yönelip maneviyatı çoğu zaman 2. planda tutmuşuz.
Yüce Evren sadece kendim için değil; insanlık adına bir şeyler yapabiliyor olmayı, kendinden önce başkalarının da mutlu olmasını sağlamamı destekliyordu.

''Neden bu kadar şeyi karşılıksız yapıyorsun?'' sorusunun cevabı, yukarıda yazdığım cümlemde saklıydı oysa ki...

Şeker bayramı.

her şey.

Dünya zevk vermiyor.

Aşk

Cafelerde oturmak , telefon kullanmak , birşeyler sahip olmak

akşamları balkonda çay çekirdek

Sosyal çevre ve sosyal medya

Arkadaşlarınızla geç saatlere kadar, ailem "hava kararmadan evde ol!" derdi, dışarıda oturmak. Sabahın köründe okula gideceğiniz için erkenden uyumanız gerektiğini söyleyen ailenizi reddedip sabaha kadar televizyon seyretmek.
Kısacası en masum heyecanlarınız zamanla yok olmaya yüz tutar. Biraz olsun huzurlanmak için kalabalıktan uzaklaşmaya çalışırsınız. Çocuksu yanlarınız zamanla, nemden olsa gerek, yosun bağlar. E haliyle her yanınızı saran algler, sizi sadece fotosentez yapan bir canlı türüne dönüştürür.

F1