çocukluk korkularımız

kulak böceği

Gece yarısı baslayan fırtınalar. Hafiften rüzgarlar baslar ve ben uykusu hafif bir çocuk oldugum icin uyanmam için yeterdi. Rüzgârla hareket eden ağaçlar, çeşsit çeşit gölgeler, heleki balkonda çamaşır varsa binbir siluteler kafamda mahlukata dönerdi. Şimşek, gök gürültüsü derken sabahı sabah ederdim.

Yılanlar. Kapıları yiyerek yanıma geleceklerini düşünüyordum. Hala da korkarım ama kapıları yiyeceklerini düşünmüyorum en azından.