can bedenden çıkmayınca

Bir Barış Manço eseridir

Kara haber tez duyulur, “unutsun beni” demişsin
Bende kalan resimleri, mektupları istemişsin
Üzülme sevdiceğim, bir daha çıkmam karşına
Sana son kez yazıyorum, hatıralar yeter bana

Unutma ki dünya fani, veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca?

Kurumuş bir çiçek buldum mektupların arasında
Bir tek onu saklıyorum, onu da çok görme bana
Aşkların en güzelini yaşamıştık yıllarca
Bütün hüzünlü şarkılar hatırlatır seni bana

Unutma ki dünya fani, veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca?

Kırıldı kanadım kolum, ne yerim var ne yurdum
Gurbet ele düştü yolum yuvasız kuşlar misali
Selvi boylum, senin için katlanırım bu yazgıya
Böyle yazmışsa yaradan, kara toprak yeter bana

Unutma ki dünya fani, veren Allah alır canı
Ben nasıl unuturum seni can bedenden çıkmayınca?

can bedenden çıkmayınca matematik dersine geç kalır..


diye soğuk bir espri bırakıyorum özür dilerim