Nurse

Aklıma nietzsche'nin bir sözü geldi "Müziğin sesini duymayanlar,dans edenleri deli sanırlar " şimdi bu başlığa ne yazarsak yazalım herkes duyduğu kadar inanır. Yapılan bir araştırma sonucu 'yoğun yaşanılan her duygu gen oluşturur' kanısına varılmış. O zaman neden daha çok güzel şeyleri duymaya çalışmıyoruz? Belki duyduklarımıza olan inancımız gen oluşturur ve torunlarımızla aynı sesi duyarız.

Tam 2 ay önceydi..
Sabah uyanır uyanmaz aradığım 20 arkadaştan akşamki nöbetimi alabilmelerini rica ettim. Herkesten ıfff,puff,bi bakayım cevapları aldıktan sonra sorumlumu aradım. "Ne olursa olsun beni yerli yersiz 24 nöbetlerine tutuyorsanız bu akşam ki nöbetimi boşaltacaksınız" diye cıngar çıkarttım. Eni sonu nöbetim silindi. Çok mutluyum. Uzun zamandır beklediğim kitap ve plak mezatına gidecektim. Güle oynaya gittiğim o mezattan sedyeyle çıkarıldım. Merdivenden düşmüştüm. Bir kırılma sesi gelmişti, ağrının şokuyla beynim vücudumu terk etti. Sonrası alçılar, halk dilinde kaval kemiği olarak bilinen tibia kemiğimi kırmıştım. İşten çıkmama vesile oldu falan. Herşeyin hayırlısını istemem gerektiğinide öğrenmiş oldum. Hala yürüyemiyor olmam da cabası. Bu soğuklarda ağrı 2 katına çıkıyor.

Beyinsiz yaşayabilen insan(!)lar.
Lar ekine fatih portakalıda ekleyelim lütfen.

Türkçe dersinin bir soru çeşididir. Ben paragraf çözmekten çok zevk alıyorum sanki soduku çözüyor gibi hissediyorum Ve bazı paragrafların metinlerine bayılıyorum.

Birbirine geçebilen minik parçalı yapılardır. Fazlasıyla sabır isteyen bir hobi. kartondan,ahşaptan olabiliyor. Ben parça sayısı arttıkça zevk alıyorum. Şuana kadar yaptıklarım arasında en sevdiğim

Tenefüslerde sırasında toplanılan öğrenci olurdum.

Nişanlıyken eşim bana bu şekilde seslenirdi. Ahhh ahh ne günlerdi zerdali yukarı, zerdali aşağı.

Zihnim o kadar yorgunki bir nebze rahatlayabilmek,dinlenebilmek adına biraz deneyeceğim. Sosyal platformlardan uzak duracağım, tuşlu telefona geçeceğim, artık iletişimim bir emojiden öteye gidecek. Sürekli telefonun bildirim sesini duymayacağım, aman birşeyleri kaydedeyim,video fotoğraf çekeyim demeyeceğim,anı yaşayacağım. Tahammül sınırım o kadar daralmış bir haldeki çözümü bunda buldum.

Bu başlık bana kızımın "anne dinazorlar neredeler" sorusunu anımsattı. Soyunun tükendiğini ben ona nasıl anlatayım.

Benim hocam diye bir sistem kurulmuşki. Öğretmenler mikimmil bir anlatımla dershane hizmeti veriliyor. Hocalar bol bol kitap çıkarıyor,fasiküller,denemeler oluşturuyor,kamp yapıyor,soru çözüm videoları.. ücretsiz bir şekilde videosunu dinliyor,testlerini çözüyorsunuz. Valla emeklerine sağlık. Miss gibi anlatıyorlar.

Yani senaryo diye bir şey kaldığını düşünmüyorum. Ölemez dediğimiz herkes öldü. Çok saçma,zaten dizi sevmiyorum ama abimin ilk bölümden bu yana hala izliyor olması gözlerimi kanatıyor. Ben ilk okuldayken çıkmıştı. 3 yıla kızım okula başlıyor. Korkunç bir istatistik.

Kendini özgür hissetmek. Bu duyguyu o kadar özlemişim ki aldığım hazın,mutluluğun tarifi yok. Yılların tazminatı hiç olsada, artık birçok insanı hayatımdan siliyor olmak, her dakika telefonum çalacak mı aman beni nöbete çağıracaklar mı,aman az uyuyayımda çocukla vakit geçireyim derdi yok. Gece benim,gündüz benim,gün benim,aylar benim. Oh beee dünya varmış. Soğan ekmek yerim yeterki kafam rahat olsun.
Mutluyum sözlük.

Amannn rızkı veren rabbim diyerek Anksiyetelerle dolu bir hayatı yaşamak.
Ya tam teslim olmuyoruz,yada teslimiyetimiz kadar sınanıyoruz.

Çocukken belkide ilk okuduğum kitaplardandı. La fontaine masalları hayvanların konuşturulmasıyla eğitici,ders çıkarıcı kısa kısa hikayelerle yazılmıştır. Çocukken Okumaktan çok keyif almıştım.

Peynir ve nane.

Kızım 10 aylıkken gece kalkıp mama isterdi. Ben mutfağa gitmeye ürktüğümden eşimi uyandırırdım. O hazırlayıp getirirdi. Bir gün yine hanzade hanım vızır vızır ağlıyor. Kalktım bu gece eşimi uyandırmicam dedim. Mutfağa gittim hanzadede 2 dakika sonra arkamdan geldi. Mama hazır olunca kucağıma alıp odaya döndüm. Kanım çekildi. Bir Hanzade kucağımda ve bir hanzade yatakta. Kucağımdakini boğmaya başladım yataktaki hanzade gülmeye başladı. Onu boğmaya başladım kucağımdaki gülüyor. Hangisi kızım,ne oluyor demeye kalmadan hanzadenin ağlama sesiyle uyandım. Anneee mamaaaa!!?

Rüya falan filan.
Ama çok korkunçtu anlatmak istedim.

Vallahi evlendiğimden bu yana banka hesabım lanetlenmiş gibi. Maaş yattı bildirimi heyecan oluşturmuyor.

Ben çanakkaleyi çok seviyorum. İnsanı güzel,havası güzel,konumu güzel,tarihi güzel..

Kardeş çocuğu. Özellikle yaşı yakın olunca tadından yenmiyor.

Ne instagram storylerinizi karartmak çözümdür,nede paragraf gibi yazdığımız cümleler. Eğer sihirli bir değeneğim olsaydı veya tek dilek hakkım olsaydı annelik güdüsü belkide bilmiyorum. Beyinlerinde cinsel yaklaşım beliren sapıkların nefessiz kalarak ölmesini isterdim.