Nurse

Kitap okurken bi şarkı, müzik dinleriz ya bazen.. sonra o şarkıyı dinlerken okuduğumuz o romann. O satırlar belirir zihnimizde.. işte ben bu duygu çok seviyorum. Mesela empati (adam fawer)
okurken şunu dinlerdim:
Şimdi bu şarkıyı dinliyince empati geliyor aklıma..

Sokakta yürürken oksijen tüpünü takmayı unutan R.C hayatını kaybetti.

Olay mutlu çocuk yetiştirmek değil. Anormal şeylerden mutlu olan çocuk yetiştirmemek. Şimdi benim balkonumdaki kaktüslerimi çalarak(evet bildiğimiz hırsızlık),saksıları yere atarak, kaktüslerimin aylarca açmasını beklediğim çiçekleri kopararak mutlu olan çocuğu ben napayım? Nasıl cezalandırayım? Sağlam bir tane saksım kalmamış. Sinirden ağlatacak kadar mutlu yetiştirmişler bu çocuğu.

Uzun zamandır bende koleksiyon yapmayı düşünüyorum ama karar veremiyorum. Banada fikir olur diye düşündüm ve bu başlığı açtım. Enteresan ve güzel fikirler bekliyorum

Koleksiyon denilince aklıma benden bir kuşak büyük ablalarım geliyor.. en büyük ablam gazetedeki, dergilerdeki fotoğrafların göz kısmını keser ve bunları bir ajandaya yapıştırarak koleksiyon yapardı. O nesilde bu koleksiyon çok mu meşhurdu bilemiyorum ama çocukken o ajandaya bakmak çok keyif veriyordu bana.. aralarında 3 yaş farkı olan diğer ablam ise gül, çiçek, yaprak koleksiyonu vardı. Bunları toplar yine bir ajandaya her sayfaya bir tane gelecek şekilde yerleştirir bazense kendisi çizerdi. Muhteşem çiçek demetleri çizerdi.. bana kesinlikle dokundurtmazdı.. bakmama bile izin vermezdi. Çok üzülürdüm. Ben zarar verme niyetinde değildim ki. Yasaklanan şeyde çok şeker olduğundan mıdır bilemiyorum bir gün kaltım daha yeni adımı yazmayı öğrenmişim. Her sayfaya adımı yazdım. Büyük, küçük,eğri,doğru.. gördüğünde çok kızmıştıı. Bağırmıştı. Hala o defteri saklar ve her sayfasında benim adım yazıyor. Artık büyüdük aramızdaki o resmiyet sımsıcak bir samimiyete dönüştü. O kızdığı şeye şuan ikimizde çok güleriz..

Kıskançlık.kıskançlık.kıskançlık diyorum. Anlamışsınızdır herhalde?

????

Sonunu tahmin edebildiğimiz, Kesinlikle ailece izlenemeyecek, vakit kaybı olarak adlandırdığım senaryo topluluğu..

Yediğim yemek en büyük mal varlığımdır.
oburlukkazanacak

Benim için büyük miraslardan bir tanesi de içinde anılar dolu, buram buram geçmiş kokan antikalar. Eğer benden yetişen nesil benimle aynı duyguları paylaşır ise birçok mirasa sahip olacaklar..

Duvara yazılan sözler, küfürler, aşk sloganlarının önünü alamayan okul müdürümüz bahce duvarının bir cephesine yazı duvarı adını vermişti. İsteyen istediği her şeyi yazabiliyordu. İşte bu duvara:

Çözümü var: nargile. Çok daha güzell
Allahım şu bilgi selinde konuştuğumuz şeye bak ????

Bir ok atınca 3 kişinin ölmesi de hata sayılıyor mu?

Kendim için ayırdığım nadir zamanlardan ...

Ülkemin insanının işi yok. Ne yapsın?

O arkadaş benim! Bir anda keserim, bir anda çok soğuk davranışlar. .. adı üstünde arkadaş. Dost değil. Yeterince tanımamışımdır. şimdi aklım başıma gelmiştir. ilişkiyi kesmişimdir

Yaş otuzbeş yolun yarısı dedi
46sında vefaat etti.
İyiki kalbinden ve aklından geçen sözcükleri bizlere bırakmış..

Evde bebek bakıyordu.. işte bebek bakıyordu..