intihar etmek

düşünmesi bile insanın fizyolojisini çok kötü etkileyen eylem.

geçtiğimiz yıllarda sürekli intiharımı tasarlardım. zira artık tutunamadığığımı düşünüyordum bu hayatta. sadece siyanür bulamadığım için eyleme geçemiyordum.

bu sırada bağışıklık sistemim çöktü diyebilirim. tamamen olmasa da depresyonda olduğum yılların bana hediyesi zayıf bir bağışıklık sistemine sahip olmak oldu. yaz kış hasta geziyorum bu sebeple.

diğer bir yan etkisi de vitiligo oldu.

intihar etmemiş olsam bile etmiş kadar oldum sanırım.

Bu aralar tekrar tekrar yoklayan düşünce.

Yaşanılan sorunun çözümsüz olduğuna inanan, umudunu kaybetmiş, duygusal insanların yaptığı eylem. Hayatın mücadele olduğunu, zaman zaman düşsek de ayağa kalkıp devam etmek gerektiğini, her sorunun bir çözümü olduğunu ve zamanın gerçekten bir ilaç olduğunu bilip, sonuna kadar yürümeye devam etmeli insan.

aklımdan çıkmayan düşünce

inançsız olsaydım acısız olanını araştıracağım olgudur sanırım, ama bu durum hayatı sevmemek ve mutlu olmamakla alakalı değil, çoğu zaman hayatın 5 yaşındaki çocuklarla oyun oynamak gibi gelmesiyle ilgili; o çocuklar oyun oynuyorlar, eğleniyorlar, seviniyorlar, kazanıyorlar, kaybediyorlar, sonucu merak ediyorlar falan ama o oyun büyüdüğünüz için için size anlamsız gelmektedir ya aynen bu hissi yaşıyorum ...