ilkokulun ilk gününden akılda kalanlar

Okuldan kaçmamız için ısrar eden arkadaş ve ilk günden çanta götürmem.

Sınıftaki herkesi ama herkesi ailesinden birileri getirmişti. Anası babası abisi ablası hiç olmadı dedesi falan beni ise babamın elemanı götürmüştü. Ulan birde akşama kadar da beklemedi. Sonra çıktı gitti çıkışa geldi. İlk sıraya girdiğimizde ödüm kopmuştu çok kalabalık gelmişti. Herkes ağlıyordu bende onları izliyordum. Kaybolmamak için ilk bir iki hafta sınıftan hiç çıkmamıştım. Kalem tutmayı öğreneceğimiz zaman öğretmen beni es geçmişti sen zaten biliyorsun diyerek. Anlamamıştım meğersem beni sınıfta kalan öğrencilerden sanmış. Bende öğretmene ben biraz hormonluyum demişim jsjsbsbsjs. Çok iyi hatırlıyorum anneannem herkese söylemişti şu söylediğimi. Herkeste ayyy caniiiim ayyy hahahahah gibi tepkiler veriyordu. Ulaaan. Ha birde Sınıfın en küçüklerinden olmama rağmen boyum ve enim sağ olsun hep büyük sanılırdım. Herkes ilk günlerde ağlarken ben okuma yazmaya geçeceğimizi öğrendiğimde ağlamıştım ksjajahahahahs. Artık heyecan mı korku mu bilemicem. Neyse sadece ilk günü yazacaktım konu nerelere geldi..

Sıraya oturmuş boş gözlerle etrafı incelerken yanıma gelen çocuğun "Merhaba, arkadaş olalım mı?" Şeklindeki tanışma teklifini sınıftan hiç kimseyi tanımıyor olmama rağmen "teşekkür ederim benim arkadaşım var" deyip reddedişimdir. Bu "cool"luğun bir cezası olacaktı elbette ki günlerden birgün ilâhî adalet tecelli etmiş o çocuğa aşık olmuştum. Çocuk da o günün intikamını alırcasına 8 sene boyunca bana sataşıp durmuştu. Bu da böyle hisli bir anımdır.

Abimin hep söylenerek ödev yaptığında, bişeyler çizdiğinde okuduğunda inanılmaz isterdim ödev yapmayı, çizmeyi, yazmayı.. İlk gün abimle gitmiştik ve tabi geç kalmıştık. Sınıfın kapısı açıldığında bana bakan 30 öğrenci +öğretmen. Ayaklarım geri geri giderken abim beni bowling topu gibi öne doğru itmiş, kapıyı kapatmıştı. Allah kahretsinki boş sıra yoktu ve 3. Eleman olarak en arka sol köşe sıraya kıstırlmıştım.. Tek hatırladığım şey bu.

Herkesin ağlaması ve senin özgüvenle bunlarla mı okuyacağım düşüncen.

Uzun uzun düşünmeme rağmen hiçbir şey hatırlayamadığım gündür. En ufak bir an veya bir bilgi kırıntısı bile hafızamda yer almıyor. Kim götürdü, Ağladım mı, güldüm mü, korktum mu, heyecanlandım mi hicbir his te yok. Acaba o kadar mı kötüydü ki herşeyi silmişim, geri dondurmemek üzere.